lifestyle,  Uncategorized

5 dagen zonder telefoon

 

5 dagen zonder telefoon.

Eerst dacht ik, ik zet de wifi wel uit. Maar toen besloot ik mijn hele mobiele telefoon voor 5 dagen te ditchen. Velen kunnen al bijna niet meer zonder telefoon. we zijn verslaafd. De wereld om ons heen raast maar door en we zijn te bang om iets te missen. We willen constand up-to-date blijven en altijd in contact staan met onze vrienden. Elke keer als de telefoon trilt of er een lampje brand, voelt het bijna of je een cadeautje mag uitpakken: Wie zou het deze keer zijn?… Het is al bekend, social media geeft dopamine aan ons af. Bij elke like krijgen we het gevoel van acceptatie en geluk. Het is alleen net als bij verslavingen: het geluk is van korte duur en al snel heb je er meer van nodig voor het zelfde effect. Ik denk dat veel jongeren social media ook gebruiken om hun sociale positie te vergelijken met die van hun vrienden. Wat wel echt een slechte ontwikkeling is. Dit kan een slecht zelfbeeld opleveren en drang naar meer waardering. Kort om gooi die lelefoon maar weg! 

Nee, helaas moet ik toegeven dat het hebben van een telefoon ook erg praktisch is. Alleen maak ik me een beetje zorgen om HOE belangrijk dat ding voor ons is gaan worden. Iedereen betrapt zich er wel eens op, doelloos over zijn instagram te scrollen, terwijl je van plan was om het gras te gaan maaien. Ook wel bekend als de verstand-op-nul-en-like-maar-raak-drang, die ons altijd van het nuttig bezig zijn afhoud. Zonde van je tijd man!  

Ik ben benieuwd naar de komende 5 dagen waar mijn telefoon, uit (!!), op mijn bureau blijft liggen. En toch voelt het of ik echt iets inlever. Is in feiten ook wel zo, want ook ik vul normaal elk lege momentje op met mijn telefoon. Gesprekken, social media, maar ook in mijn notities ben ik continu ideeën aan het bijwerken. De nos-app is mijn tik geworden, het weer check ik 20 keer op een dag, etc. Even afkicken dus.

10-9-18 dag 1 

 

Ik stond op zonder telefoon. Zonder wekker. Maar mijn biologische klok maakte mij exact optijd wakker, dus dat was geen probleem. Die wekker heb ik niet nodig joh. Nou, ikke naar beneden lopen, in het donker. Dus dan zou je denken, dan gaat er wel een lichtje bij je branden. Maar nee: nogsteeds donker. Ik kwam beneden voor het ontbijt. Niemand. Ik kijk op de klok, is het half 7. HALF 7. Dat betekend dat op een digitale klok de ‘6’ nog zichtbaar zou zijn (!). Nou dat was ook meteen de laatste keer dat ik op mijn biologische klok vertrouwde. Wel meteen een doel voor vandaag: koop een wekker.   

Ik heb een voedingsschema die vast zit aan tijden, dus ik eet altijd mijn ontbijt om 8 uur. Mijn oma komt langs om met mij te eten. Ik heb haar verteld van mijn detoxen dus zij zou me een beetje afleiden nu ze er toch was. Ze doet altijd zo veel voor mij. Dus ik vroeg mijn oma: ‘oma, waar heb JIJ nou echt zin in om te doen?’ Daar hoefde ze niet lang over na de denken ‘Haydayen’ Was haar antwoord. -_-  (Voor de mensen die hayday niet kennen, het houd in dat je de hele dag door op een beeldschermpje virtuele koeien aan het melken bent) Dankje oma, nu confronteer je me er mee dat ik mijn virtuele geiten de komende 5 dagen ook nog eens verwaarloos.. . En toen wist ik het. We gaan naar de stad voor een terrasje. Jas aan, schoenen aan, telefoon in de tas… Ohnee… geen telefoon.   

Na lekker gekletst te hebben met oma op het terras, ging ze even naar de wc. Automatisch duikt mijn had in m’n tas opzoek naar de telefoon die de stilte opvult. Voor zo’n moment is het ook gewoon leuke afleiding, ik miste hem op dat moment wel. Maar hard nodig had ik hem niet. IPV op een beeldschermpje te kijken, had ik nu de ruimte om om me heen te kijken. Natuurlijk had ik dat al gedaan, maar nu eens echt om me heen kijken. Ik was nu even alleen op het terras, niemand kon me afleiden. Ik liet me toe om te genieten van de kleine details die me anders ontgaan waren. Daar was oma al weer. Tijd hoeft niet altijd gedood te worden als je moet wachten. Soms kan je er ook even van genieten.  

Verder heb ik vandaag meer momenten gehad, van ‘even mijn telefoon checken hoor, ohnee toch niet’. Ik hoorde hem op een zeker moment zelfs trillen terwijl hij  uit staat en op mijn kamer lag. Het idee dat de whatsappjes zich opstapelen vind ik denk ik het moeilijkst. De rest went best aardig. Ik vind het wel fijn dat ik niet bereikbaar ben, maar toch voel je wel dat je dingen mist.  

11-9-18 dag 2 

 

De wekker die ik van mijn oma kreeg, zorgde voor een beter begin van de dag.  Tussen de momenten van bezig zijn in,  zitten de momenten van wachten. Dit blijven momenten dat ik onbewust zoek naar mijn telefoon. Ik ben zo gewend dat mijn mobiel die tijd opvult. Soms moet je even afleiding hebben van de tijd. Ipv een telefoon pak ik nu mijn boekje, en ga ik een stuk lezen of ga ik nog even tekenen of opruimen. Andere momenten focus ik me wel juist weer op die lege tijd en de rust. Ik had net weer een leeg moment, en nu moest ik me echt even inhouden. Normaal zou ik mijn telefoon wel pakken om gewoon een beetje te zoeken naar dingen. Niet persee om gesprekken op mijn telefoon te lezen maar een beetje scrollen, een beetje klikken, beeje liken. Het is gewoon leuk, je weet niet wat je tegen gaat komen. Ja telefoons kunnen je heerlijk entertainen, het is niet atlijd negatief. Soms kan je er ook wel ontspanning uit halen. Vandaag stond ik er wel weer even bij stil hoe erg de meesten er in door zijn geslagen. Niets mis met een mobiel op zijn tijd. Zeker niet. Maar we zijn verslaafd aan die prikkels die het ons geeft.  

Warom moeten wij toch ALTIJD mee gaan in die rush van het hedendaagse leven? Warom kunnen velen stilte geen moment meer verdragen? Elk beetje stilte vullen we dwangmatig op met prikkels, geluid, telefoongesprekken, social media… Het lijkt wel of we bang zijn geworden voor de rust. Zouden sommigen van ons stiekem niet snakken naar rust? Ja voel je je al aangesproken?? 

Ik ben vandaag met om naar mijn zus gegaan. Haar hondje Puk is echt een idioot. Met alle respect, het is een schatje, maar miiiiijngod wat is het ook een idioot. Ik zelf ook trouwens. Dus als je ons even alleen laat is het dikke mik. Ik had iets leuks ontdekt bij de Puk, wat me zo aan het laggen maakte dat de behoefte aan mijn telefoon omhoog schoot. Ik moest het filmen! Deze functie van mijn telefoon had ik tot nu toe nog het minst gemist. Ik had mijn telefoon natuurlijk niet bij me maar heel impulsief vroeg ik om de telefoon van mijn zus, want ik kon dit moment echt niet aan me voorbij laten gaan. Ja, ik geeft toe, ik heb gecheet.. En dat terwijl ik weet dat als ik het filmpje 2 keer heb bekeken ik hem toch al weer verwijderd heb.  

12-9-18 dag 3 

 

Whoee nog maar 2dagen te gaan. Nee, zo erg mis ik mijn telefoon eigleijk niet. Het valt me bijzonder erg mee. De eerste 2 dagen had ik meer het gevoel dat ik iets vergat of miste. Nu voelt het al normaler. Mijn focus ligt best anders nu. Ik kijk meer om me heen. Meer ECHT om me heen. Ik zat te denken: We trainen onszelf om overal op te oordelen. We liken of we scrollen verder als iets ons niet helemaal naar smaak is. Hoe heerlijk zou het zijn als we alles gewoon kunnen accepteren. Worden we niet veeel soepelere mensen als we minder op social media zouden zitten? Want volgens mij wordt je in het dagelijks leven ook veel kieskeuriger. Zonde zonde zonde.

Oke, zo positief ik 2 uur geleden was over de telefoon ditch zo stom vind ik het nu. Ja, dit is de eerste keer dat ik het oprecht een dom idee vind om mijn telefoon in de kast te stoppen. Ik heb een lastig dagje vandaag, en ik mis mijn telefoon heeel erg voor afleiding. Gesprekken met vrienden maar ook echt het bezig zijn, dat liken en scrollen en kijken wat je tegen komt. Misschien is er een filmpje dat mijn aandacht nu even weg kan nemen, of een bericht dat mij aan het laggen kan maken. Ik moet in ieder geval een alternatief vinden want ik hou me aan mijn afspraak. Nog 2 dagjes. OOH… en mama zij gister wel iets heel liefs. Een van mijn vriendinnen had mama geappt: “Hoe gaat het met Kim? Ze is al zo lang niet online geweest? Is alles toch wel oke? Leeft ze nog?..” Oke dat laatste zij ze niet, maar dat komt allemaal op het zelfde neer. Ze was in iedergeval bezorgd omdat ik zo lang niet terug appte. Dat vond ik wel heel lief om te horen. Dus als je dit leest, je weet zelf denk ik wel wie ik bedoel : is lief, dankje 🙂. Maar dit heeft mijn heimwee naar mijn telefoon ook echt vergroot.  

Ook net toen ik met mijn moeder op pad was: We reden een stuk, waar naar toe haden we op dat moment ook nog niet besloten. Hoe dan ook, de zon ging al onder en op een paar wolken na was het helder. We reden weg uit de stad en we konden steeds verder kijken. Het voelde heerlijk. Mam weet precies wat ik nodig heb op een slechte dag. Het uizicht werd hoe later, hoe mooier. Ik wilde het moment vast leggen, een foto maken. Maar, no phone. Het moment was alles wat we hadden. Straks was het echt voor bij. Ik hou van foto’s maken, dus jammer vond ik het wel, maar ik accepteerde dat het was zoals het was. Misschien genoot ik toen stiekem nog net iets meer om het na genieten te compenseren. Straks was het weg.

13-9-18 dagje 4 

Ook een slechte dag. Ik miste hier mijn telefoon erg. En nu echt puur omdat ik met vrindinnen wilde kletsen.  Ik hou niet echt heel veel van appen maar nu miste ik het echt. Na een tijdje vond ik mijn draai wel weer hoor. Ik heb de fiets gepakt, een beker koffie, mijn klokje van oma en ik ben een stuk gaan fietsen. Lekker in de zon gaan zitten, en gaan tekenen.  

Thuis zat ik nog helemaal in de creatieve flo. Ik pakte spuitbussen en grote papieren. Telefoon? Wat is dat? Ik dacht er al niet meer aan. En toen gebeurde het. Ikke lekker bezig in onze achtertuin, op mijn sokjes in het gras want zo eentje ben ik. Ga ik op een zeker moment weer zitten op de tuinstoel, zittend op mijn voeten,

zo dus –>  

hoe kim zat in de tuinstoel

Ja anders kon ik het niet goed uitleggen. 

Nou daar gebeurde het dus: Wat zit er aan mijn voet??? Het waren groene drekkige vegen met een groen klontje er naast. Bah, vogel poep? Ha nee Kim, you wish dat het vogelpoep was.. Ik keek naar het stuk been waar mijn voet onder had gelegen. Een halve groene buxusrups zat vastgeplakt aan mijn been en het was me vanaf toen duidelijk dat de andere helft aan mijn voet zat gesmeerd.. Jakkiebah, arme rups, arme Kim. Bah bah bah. Maar ook wel heel zielig. Op dat moment wil je toch even een snapchat naar Christie sturen om te laten weten hoe naar je dag is? Of even je zus bellen om te klagen over je onvermogen om geen onschuldige wezentjes pijn te doen. Al denk ik dat de rups op dit moment niet veel pijn meer zou hebben.. Ja tragisch verhaal. Nog meer moeite om de telefoon te laten liggen.  

 

14-9-18 dag 5 

 

Laatste dag hoor. Ik ga zo echt meteen iedereen terug appen. Ik heb het gemist, maar ik geef toe ik ga de rust ook missen en vooral het niet HOEVEN terug te appen. Dat vond ik soms toch ook wel eruug heerlijk. Ik voelde me niet schuldig omdat ik vergat te reageren of er gewoon geen zin in had. Soms reageren mensen dan boos. Is toch erg? Kan niemand zich dan voorstellen dat je soms even gek word van die eeuwige gesprekken en dat ‘moeten’ reageren op alles en iedereen. Ik herken dit gevoel bij mijzelf in iedergeval wel dus ik zou niet snel boos kunnen reageren als iemand mij negeert. Of ik moet net hebben geappt dat ik in een buxusrups heb gestaan natuurlijk, want dan heb ik even mentale steun nodig. Nee maar echt mensen, don’t panic als iemand niet (meteen) reageeerd. Het niet meer dan normaal om daar soms eens echt geen zin in te hebben. We hebben meer dan genoeg prikkels door de dag heen. Ik ga me na deze week ook niet meer verplichten overal op te reageren. Ik wil echt minder op mijn telefoon zitten.

Deze week heb ik over het algemeen positief ervaren. Soms wat mindere momentjes en dan was de telefoon wel fijn geweest als afleiding. Ook miste ik het praktische nut er van. Ik ben gewoon geen horloge mens. En die klok van mijn oma.. Die is denk ik bezeten want gister vlogen de wijzertjes ineens alle kanten op. Ook niet echt meer betrouwbaar dus. Nee, ik hou het liever bij mijn telefoon. Ook mijn agenda heb ik gemist, mijn notities, gesprekken, de camera functie. Wat een alles in een pakket is het ook. Ik heb hem gemist, ik ben blij dat ik hem straks weer heb maar nu geniet ik nog even van de rust. Toch grappig dat je op den duur minder vaak denkt aan je telefoon, en gewend raakt aan rust.  

 

 Ik kon me niet meer inhouden ik ben officieel weer online.

Wat ik er in wil proberen te houden en wat ik jullie aanraad ook te doen is het volgende: 

-alleen telefoon pakken als je weet waarom je hem pakt of waar je naar zoekt. 

-op vaste momenten telefoon weg doen (of uitzetten als je veel dicipline hebt).  

-voor het slapen gaan telefoon niet naast je bed houden. 

-bewuster kijken naar alles buiten je schermpje op ‘lege momenten’ !!

Zo het is klaar, ik ga lekker appen! 

One Comment

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Translate »
Follow by Email
Instagram