koffie met opoe #1

koffie met opoe #1

september 21, 2018 1 Door kimthorst

Koffie met opoe #1 

 

Ik heb niet zomaar een oma. Ik heb een opoe. En een opoe is veel leuker dan een gewone oma, want opoetjes hebben altijd het beste met je voor, en dat werkt aanstekelijk. Opoe en ik moeten elkaar bezig houden in deze tijd. En zo heb ik het gevoel dat ik iets voor haar beteken en zij heeft dat voor mij. Alleen naar mate de jaren verstrijken, wordt het steeds meer passen en meten naar wat er te ondernemen valt met ons opoetje.  Ik bedoel ik kan wel zeggen ‘heee opoe, volgende week donderdag heb ik een surfles voor ons in gepland, op een eilandje in de Noord-zee, waar we eerst nog een stukkie naar toe moeten paddelen.. maar ehh.. geen probleem toch?..’ Ik denk dat opoe dan iets zegt in de trant van: ‘HA deeenk het niet.’ Nee, we moeten alternatieve dingen zoeken.   

Opoe en ik nemen vaak een terrasje. We zorgen al dat we steeds een nieuw plekje uitproberen. De ene keer in Roosendaal, dan eens in een dorpje als Wouw, dan weer ergens anders. Vandaag zaten oma en ik echt op een lijn te denken. Nouja, soort van. Meer een kronkellijntje. Een wokkelchipje. Maar ongeveer diezelfde lijn dus. We waren beiden in de auto aan het na denken over hoe we onze uitjes nog wat afwisselender konden maken. Ik keek naar de koeien waar we langs reden en een golf van verlangen om de koeien de aaien overspoelde me. “Kim, ik heb een idee wat we vandaag kunnen doen!” zij opoe. “Ik bel een manege op om te vragen of we paarden mogen knuffelen” (of we paarden mogen bekijken, maar ik vertaal dat als knuffelen) Ik keek haar aan en moest laggen. Ik ben gewoon een dieren vriend en of het nou koeien of paarden zijn maakt me dan eigenlijk ook niet zoveel meer uit. Dieren knuffelen. Ik had behoefte aan precies dat! Nou waren paarden geen koeien, maar het heb allemaal 4 poten en een vachtje dus ik vond het helemaal goed. Opoe bellen. Ja hoor, we mochten op een manege rondkijken.  

Ik en opoe stapten de auto in en reden weg, op naar de manege. We stappen uit, lopen naar de stal om de paarden te bekijken, draaien ineens een stuk of 20 koeienkoppies zich naar ons om. Alle natte neuzen op ons gericht. Geen paard te bekennen. Verward dat we waren keken we rond. Niet helemaal wat we verwachten maar ey, toch nog koeien! Ik loop er naar toe en gaf ze een knuffel. Mijn dag weer helemaal goed.  

kim en koeien

 

Voor de scherpe mensen onder ons : Ja, die koe bijt hier in mijn schouder. ( was uit liefde) Maar de foto was precies op het goede moment genomen, hij had geen seconden later geschoten moeten zijn, want dan zag je me toch een spastische-aanval krijgen…Ja hoe kan je ook anders met een enorme tong in je nek. Ik schrok me dood. Een hapje uit mijn spijkerjasje was het mooie aandenken wat deze koe mij voor vandaag mee gaf.  

Opoe en ik ontdekte dat achter de 3e rij koeien stallen de manege stond waar we eigenlijk voor kwamen. Ik zou hem door de lieve koetjes al bijna zijn vergeten. We liepen die kant op. De paardjes waren ook schatjes. We hebben lekker met ze mogen knuffelen en aaien. Daarna zijn we daar nog op de koffie gegaan in het zonnetje. Weer een soort terrasje, maar deze keer zeker anders dan normaal. Heel gastvrij van deze mensen, dat wij gewoon een kijkje mochten nemen bij de beestjes. Een goed idee van opoe. Ons volgende uitje moet ik gaan plannen. Omstebeurd gaan we iets bedenken. Terwijl opoe vol verwondering zei dat ze nog helemaal de paarden rook, kon ik alleen maar klagen over de stank van koeien kwijl op mijn schouder. Maar ook ik had het naar m’n zin gehad. Heerlijk ontspannen, goed gepraat, en we hebben kunnen laggen.  

opoe en een paard

Deel deze blog: