kabouterbos

kabouterbos

september 25, 2018 1 Door kimthorst

 

Juf Kim. Stel je eens voor. Kim als kleuterjuf, nou lachen gieren brullen toch? Met name dat laatste.. Nee hoor het viel opzich mee. De bofkontjes van groep 1/ 2 mochten het meemaken: Kim mocht met haar moeder (kleuterjuf) mee naar werk!  

Een maandag-dodende ochtend en middag. Het is ontsettend leuk om met mijn moeder mee te gaan naar haar werk. Vorrige week ben ik ook al mee geweest naar klas 1 / 2. Deze dag zag de planning er een beetje anders uit dan normaal. Ze zijn bezig met het thema sprookjes, en daarom mochten de kaboutertjes een kabouter-speurtocht lopen. Ze kregen capejes en mutsen op. De klas werd opgedeeld. Groepje 1 met mama, groep 2 bij juf Kim, groep 3 bij een hulp ouder.  

Het bos zat achter de school, lekker dichtbij. Er voor lag een paadje met een geitenhok, en trampolines en een glijbaan. Dit trok meer aandacht dan het bos zelf, maar eenmaal in het bos had ik weer hun volle aandacht. Echt een sprookjes bos voor de kinderen.  

Ik kan me zo goed voorstellen dat mam voldoening haalt uit een baan als deze. Op deze leeftijd hebben kinderen plezier in alles dat nieuw voor ze is. Ze ontdekken de wereld en jij bent de persoon die ze het laten zien. Dat geeft een heerlijk gevoel. Bij de kabouter speurtocht mochten de kindjes herfstelementen verzamelen en beestjes vangen. Iedereen zat vol bewondering naar een pissebed te kijken tot een kindje uit mijn groepje naar me toe kwam. ‘Ik moet plassen’. Oh..  

‘Hou het nog maar even op’ had ik gezegt. ‘We zijn zo weer terug ik kan mijn groepje kinderen niet zomaar achter laten in het bos’. We weten hoe dat bij kleinduimpje afliep en dat wil ik niet op mijn geweten hebben, als juf Kim zijnde. ‘Maar ik kan het echttt niet ophouden’. Shit. Ja, hoe doen juffen dit? “Uhm juf mamaaa, ik zit met een probleem” Riep ik maar richting groepje 1. ‘Oh, ja zeg maar dat ze het nog even op moet houden want we zitten nu in het bos.’ (Een officiele juf gaf me dit advies. De daarop volgende gebeurtenis is dus bij deze niet mijn schuld.) Het arme kind nam een bijzonder ongemakkelijke houding aan en jammerde vervolgens dat het te laat was.. Ik vond het echt heel sneu. Ik heb mijn groepje bij juf mama (groepje 1) achter gelaten (wat we dus eerst ook hadden kunnen bedenken, maar de geniale ideeën kwamen weer eens achteraf) en ben toen met haar terug gegaan naar school voor schone kleren. T’ arme kindje vond het niet fijn en ik voelde me best schuldig. Ik hielp haar een mooie schone broek aan te doen en we liepen terug. Juf Kim met een kleutertje. Kon ook niet goed gaan. Ik wist de weg nog naar het bos. Ik ben een ramp in dingen ontouden dus ik denk ‘Ey, Kimmeke, goed bezig joh’. Ik doe het verkeerde hek richting het bos open en liep doodleuk de geiten kooi in, in plaats van het bos. Geiten keken me van een afstandje aan met hun vierkante ogen. Ik had niets door! Het kabouter-kleutertje wel en ze was haar ongelukje spontaan vergeten. Das ook weer het fijne aan kinderen, die vrolijk je net zo snel weer op. Ze lagte me uit en vertelde, nee schreeuwde het aan haar groepsgenoodjes, toen we eenmaal weer op de goede plek aangekomen waren. Nou, troosten kan Juf Kim blijkbaar wel. Ik had poep aan mijn schoen.  

Moe waren we allemaal na de speurtocht. Onze kaboutertjes waren een stuk stiller in de klas. Mama heeft ze lekker aan het werk gezet.

Ik bewonder af en toe impulsiviteit van de kleutertjes. Soms niet. Soms zit er een vast met zijn hoofd tussen het zitvlak en de leuning van zijn stoel. Maar soms zijn de zo spontaan en oprecht. Ze leven in het moment, ze zijn 80% van hun tijd echt niet bezig met straks of vroeger. En zo zou het voor ons allemaal moeten zijn. 20% vooruit en achteruit denken, voor een gezond verstand en juiste beslissingen. Die andere 80% gewoon leven. Zonder dat het een doel moet hebben of een middel moet zijn voor het grote geheel. Gewoon er zijn, en leven. Genieten! Eerlijk: ik kan net zo veel van die kindjes leren als zij van mij. Niet veel dus, hoor ik je denken. Maar het zijn kleuters, dus die leren zoo zoo veel van hun omgeving. Ook hoe de kleuters kleuren vind ik mooi om te zien. ‘Een eenhoorn’, zeggen ze dan. En ze beginnen. En dan komt dit erbij, en dat erbij, en een krabbeltje hier, en een krulletje daar. Ik word dan heel nieuwschierig wat er in het hoofd van zo’n kind om gaat. ‘Wat is dat daar?’ vraag ik dan. Soms kunnen ze de vraag beantwoorden. Soms ook niet. Het is gewoon een krulletje omdat ze zin hadden om daar een krulletje neer te zetten. En het ziet er perongelijk nog leuk uit ook. Lekker intuitief bezig zijn. Ik weet dat als ik aan een schilderij werk, ik wil dat alles logica heeft. Ik ben te geblokkeerd om intuitief bezig te zijn. Alles moet een reden hebben voor mij, alles moet perfect geplaatst worden, overal is over na gedacht. Nou pakt dat bij mij ook nog eens niet goed uit. Dus alles wat ik maak, is niet goed genoeg en dat geeft stres. Ik maak niets creatiefs zonder stres. Nooit. Als ik naar de kindjes kijk, maakt het me zo jaloers. Kon ik maar wat zij kunnen. Alles loslaten en tekenen. Het hoeft niet eens mooi te zijn, de bezigheid was het waard. En mocht je waardering nodig hebben dan geef je de tekening aan je moeder want die vind alles wat je maakt mooi. En terecht. Ik vind al die kinderlijke creaties, oprecht zoo mooi. Juist omdat er niet altijd over na is gedacht. Het is zo vrij, echt ik wou dat ik het kon. Misschien moet ik daar eens mee oefenen..