Halloween in de kliniek 

Halloween in de kliniek 

november 1, 2018 3 Door kimthorst

Halloween. Al mijn vrienden gaan lekker verkleed naar enge feesten. Ik volg hun levens naukeurig op Instagram. Ikzelf dans al een tijd tussen de skelletten hier in de eetstoorniskliniek. Is niet zo eng meer ondertussen. Het enige dat me hier nog bang maakt zijn de menu lijsten. Met halloween hebben ze het gelukkig niet veel angstaanjagender gemaakt dan anders, de maaltijd was vrij safe. Ik verwachtte nog wel gegiechel uit de keuken komen van ‘hihi, we hebben vandaag pompoen op de warme maaltijd gezet, want het is Halloween’ maar zelfs dat viel mee. Jammer, want ik lust best pompoen. Nee, aan halloween doen ze hier niet veel. Tja er zijn ook erg weinig mensen die bij een eetstoorniskliniek aan de deur komen om een liedje te zingen en vervolgens om handen vol snoep te vragen..Er zat niet veel anders op voor de verveelde patiënten om zelf maar iets in halloweensferen te verzinnen.  Dan maken we het zelf maar leuk! Daar zijn we overigens best goed in hoor, het leuk maken voor onszelf. Het is hier ook al sinds eind september kerst. Maar vandaag is het Halloween. 

De dag verliep wel aardig. Rustig dagje. Halloween leek eerst toch wel op de achterdrond te verdwijnen. Waar ik tot 7 uur savonds het ergst van schrok, was toen ik mijn bed wilde verschonen en bij het optillen van mijn hoeslaken er ineens 11 verdwenen sokken op me af vlogen, die ik al een paar weken kwijt was. Ja 11. Waar nummer 12 is is nog steeds een raadsel. Toen brak de avond aan en begon het ‘gegriezel’. 

Ik heb na de maaltijd mijn laatste wandelingetje ingezet. Om 5 uur is het al aan het schemeren, dus mijn wandeling rond 7 uur was in het aarde donker. Er werd mij afgeraden om s’avonds in het donker, alleen, als vrouw zijnde, over het terijn te lopen, aangezien er meer spychiatrische instellingen op het terrijn zijn. Er kan van alles tussen lopen. Een stuk over de weg richting de wijk lopen werd het dus. De wijk was verlicht, maar de weg er naar toe niet. Geen lantarenpalen. Daarom moest ik wel van de verpleegkundigen een veiligheidshesje aan. Knal oranje. “Das veilig”, want dan weten gevaarlijke mannen opstraat meteen dat er een meisje in haar eentje over een afgelegen donkere straat loopt. Nou, ‘vol moed’ stapte ik de weg op, maar zo na een paar honderd meter werden mijn benen steeds zwaarder. Jup.. Ik vond het eng. Het was pik en pik donker. Ik ga me dan meteen dingen in mijn hoofd halen: ‘Oh wat als er ineens iemand voor me neus staat, of ineens een man uit deze sloot komt en me mee trekt, of nog erger.. Een clouwn ofzo.. Bah bah, stoppen Kim. Als ik zo bezig ben, begint elke boom die ik onderweg tegen kom op een vent te lijken. Die donkere vlek aan het einde van de straat zag ik ook al aan voor een man. Maar dat was het niet. Toch? Fack. Nee. De zwarte vlek kwam op me af, na mate hij dichter bij kwam bleek het toch wel iets menselijks te hebben. Ik voelde mijn hardslag omhoog schieten. Deze zwarte schaduw-man rende in hoog tempo op me af! Ik kreeg de behoefte om hard weg te rennen voor deze gek die hier kwam aanzetten, maar ik verstijfde gewoon. Hoe meer de man naderde hoe beter mijn ogen uit het donker konden opmaken dat ik doodsbang was geworden voor een vriendelijke hardloper die mij joggend naderde, en me vrolijk begroette. Ik was me echt de pleuris geschrokken van de man. Ik kon nog net met een hoog stemmetje hoi terug zeggen. Goh, wat een avond. Wat je zo al niet beleefd als Kim zijnde he..  

Terug in de kliniek hadden we natuurlijk ook nog iets bedacht om de verpleging te laten schrikken. Want zulke kleuters zijn we dan weer wel. Iedereen heeft een masker meegenomen. Om 8 uur is het avond-tussendoortje en moet de verpleging door de gang naar de woonkamer lopen. De gang zou een soort terror-gang moeten worden. Als de verpleegkundige er door heen liep, zaten om de hoek een groepje zombies en clouwns op haar te wachten. Een van ons had de rolstoel gepakt, het zag er oprecht best creapy uit. We hoorden de voetstappen van de verpleging en zaten muisstil om de hoek. Daar liep ze, en we sprongen tevoorschijn! Ze draait haar hoofd ver na het schrikmoment naar ons toe en begind spottend te laggen. Niet eens een gilletje! Wel kregen we het woord halve zolen naar ons hoofd. Nee, ze schrok helaas niet maar we mochten nog wel even de andere afdelingen langs om onze mooie kostuums te laten zien. We maakten even een rondje in het gebouw en liepen toen weer terug voor ons tussendoortje.  

Nou terror-actie 1 was mislukt. We zaten na het tussendoortje nog even te kletsen, toen ineens uit de deuropening nog een roodkapje-zombie voorbij schoot. Ik gilde, de anderen schokken volgens mij ook. Het was een meisje uit de groep. Ze zag er enger uit dan ons terrorgroepje bij elkaar. Ik schrok. Dus ik denk: Jou hebben we nodig meis. Met z’n tweeën liepen we richting het kantoortje van de verpleging. Ik zou om nieuwe nutriflesje vragen en als de verpleging het kantoor uit kwam om er een paar de halen zou zombie-roodkapje tevoorschijn springen. Dus… ik sta daar te kloppen op hun duur. De verpleegkundige kijkt me aan. Hier gaat het al fout. Ik zie een twijfelend lagje op haar gezicht en mijn pokerface slaat direct om in een brede grijns. Ik kon hem niet onderdrukken. Die lag van de verpleging werd ook steeds uitbundiger na mate ze dichter bij de deur stond. Tot we allebij hardop aan het laggen waren met een deur tussen ons in. Hij was nog niet eens open gemaakt en ik had het al verpest! De deur ging open. ‘Ik heb nog nutriflesjes nodig’ Probeerde ik nog. ‘WHAAH!’ hoorde ik naast me roodkapje-zombie schreeuwen. De verpleging zag het al aankomen natuurlijk en moest weer laggen om onze zielige pogingen haar te laten schrikken. Ik kreeg nog wel nutriflesjes mee. 

Nou, gefaalde halloween wel. Maar we hebben toch gelaggen. We sloten de avond af met nog een enge film op netflix. Ik had op netflix al een lijstje gemaakt van horror’s die ik nog niet gezien had en me wel spannend leken. Your next is het uiteindelijk geworden. Goeie dag-afsluiter, die het toch nog een beetje eng maakte om savonds richting je bedje te lopen. Gadsiedekkie-eng. Ik kan me ook nog herinneren dat ik vroeger bij een vriendin bleef slapen om ook eerst enge films te kijken. Na de films kwam laat op de avond haar broer nog eens voorbij gelopen om ons te waarschuwen voor de man in de badkamer. (was er natuurlijk niet) Maar dood eng vonden we dat, en we durfde uiteraard niet meer langs de badkamer te lopen. Nog steeds als ik, alleen, langs een badkamer loop, komt zijn stem op nieuw in mijn hoofd : ‘Kijkuit voor de man in de badkamer’ Ik heb er een trouwma aan overgehouden. Het was lopen richting mijn kamer, stukje sprinten voor de badkamer en door lopen naar mijn kamer. Maar eenmaal in mijn bedje viel ik meteen inslaap. Ik heb heerlijk geslapen. Gedroomd over nieuwe kleren passen en niet kunnen kiezen (ook een nachtmerrie natuurlijk, maar uit zwakheid koos ik uiteindelijk om gewoon alles mee te nemen)

Deel deze blog: