De serprize avond, met (spel)fouten

De serprize avond, met (spel)fouten

december 2, 2018 2 Door kimthorst

Bijnaaa. Ik was bijnaa trots op ze. De jaarlijkse serprize avond, om sinterklaas te vieren, zit er weer op.

Het leek er even op dat iedereen zelf een mooie serprize in elkaar had geknutseld met een mooi bijpassend rijm er bij. De resultaten lagen in een kring, voor ons, op de grond. Het zag er eerlijk waar leuk uit. Stuk voor stuk. BEHALVE die van mijn moeder. Mevrouw was inspiratieloos en had maar 2 piemels geknutseld. Maar oke als wie haar serprize even buiten beschouwing laten, was het resultaat positief voor ons doen.

Een voor een werden serprizes uitgekozen en aan het gelukkige familielid gegeven. Al vrij snel kwam de serprize voor mij aan de buurt om uitgedeeld te worden. Een serprize van mijn lieve oma. Haar rijm (die volgens haar hooguit 1 kantje mocht zijn), rijmde met veel fantasie enigsinds. Naja, het kwam er zeg maar op neer, dat mijn oma elke versregel op het zelfde woord lied eindigen. Oma had al haar creatieve rijmtalend verzameld in de laatste 2 regels, die tot mijn grote verbazing toch echt rijmde: “Sint Piet en de hulpsint houden er nou maar mee op. Want dit gerijm is toch al een flop. ”  Maar oma, ik ben goud eerlijk als ik zeg dat ik het echt een lief gedicht vond. De serprize was in de vorm van een canvasdoek, waar oma een sintje en een pietje op had gekrabbeld. Bij het openmaken van de serprize kwam ik 2 echte canvasdoeken tegen. Super blij mee! Ik heb al een tijd zin om weer te schilderen dus die waren meer dan welkom. Ook zat er een envelopje bij waar ik een tegoed bon voor de H&M in vond. Ik ben toch weer goed verwend. Dankje opoe!

De anderen serprizes kwamen ook een voor een aan de beurt. Sommigen verbaasden me echt met hun inzet. Met name de vriend van mijn zus. Waar ik vorrig jaar nog betaald werd om iets voor hem in elkaar te knutselen, had hij deze keer echt een mooie serprize gemaakt in de vorm van een snoepje. Eigen rijm erbij. Wauw. DACHT IK. Heeel even. Tot de rijm traditioneel werd afgerond met de woorden: “ps, Robin is een nicht, want Lisa schreef dit gedicht.” Het was mijn zus! Verklaarde meteen waar al mijn klanten dit jaar zijn gebleven. Zij had dus doodleuk een gedicht voor haar vriend geschreven. Nouja, de serprize zelf heeft hij toch wel mooi gemaakt. DACHT IK. Heel heel even. “pps, en Robin is een gedrocht, want hij heeft de serprize op internet gekocht.” (ja, je hoort het al, rijmtalent zit in de familie). Mijn zus, in tegenstelling tot haar vriend, had dus wel veel tijd in de serprize avond gestoken. Niet alleen voor haar vriend, maar haar eigen serprize was zo leuk gemaakt! En natuurlijk een grappige rijm erbij. Ze had een grote doos, die functioneerde als oud-papierbak, bewerkt tot een wasmachine. Alleen was ze vergeten het oud-papier uit de doos te halen voor ze er mee aan de slag ging. De ontvanger moest even zoeken voor ze de cadeaus kon vinden.

Dan mijn broertje. Wat heeft die jongen weer gestruggled dit jaar. De serprize koste hem al onwijs veel tijd door zijn perfectionisme. Laatstaan zijn gedicht… Ik moet zeggen dat ik trots op hem ben hoor. Hij heeft dit jaar he-le-maal zelf zijn gedicht geschreven (was ook te merken). Heel schattig. We hebben in ieder geval kunnen lachen vanavond.

Ik ga niet elke serprize langs, maar ze waren stuk voor stuk heel leuk, en grappig. Heerlijk hoe we elkaar een beetje kunnen plagen op zo’n avond. Na de serprizes gingen we door met wat losse cadeautjes. Mijn opa en oma regelen de avond altijd dus vinden mijn moeder, tante en oom het wel zo leuk om ook voor mijn opa en oma nog wat cadeautjes in de zak te pleuren. Doen ze dit niet, dan weten we wat er gebeurd: Dan pakken opa en oma zelf cadeautjes voor hunzelf in. Dat houd in dat ze messen en vorken uit hun bestekla halen en deze voor zichzelf in te pakken, om vervolgens heel verwonderd het bestek uit de cadeautjes te halen. Goh, dank u sinterklaas. Mijn moeder was deze keer hoofdverantwoordelijk voor het inpakken van de cadeautjes voor opa en oma, en dat was te zien ook. De zak ging open en de eerste 10 cadeautjes waren netjes ingepakt met kranten papier. Dat krijg je als je de verantwoordelijkheid bij mijn moeder legt. Maar mijn opa was heel blij met de 10 vetbolletjes die hij er een voor een uit haalde. De vogeltjes keken door het raam mee, ik hoorde ze juigen. Die overwinteren dit jaar in de achtertuin van opa en oma.

Het is wel grappig was je in die zak af en toe tegen komt. Mijn oma bewaard alles wat ze tegenkomt rond sinterklaas en kerst om het in een cadeautje aan ons te geven, dus weet je nooit wat je tegen komt. De ene keer een chocoladeletter, de andere keer een kranten-artikel over Erika Terpstra. Ja, je moet iets bedenken om aan je cadeautjes te komen. Tis dat ze dit jaar niet de bestekla er in had gegooid.

Na de cadeautjeszak, deden we nog een dobbelspel met cadeautjes, en toen waren de cadeaus toch eindelijk echt op. Wat zijn wij verwende mensen zeg. En dan gaat het niet eens om de cadeautjes die we krijgen, maar zeker zo erg om de gezellige mensen die we om ons heen hebben. We hebben het goed met z’n allen. Het is grappig aan zo’n avond dat elk kleine dingetje dat je aan de ander geeft, kan worden neergezet als zo iets bijzonders. Door het in te pakken, een rijm of een serprize bij te doen. Maakt niet  veel uit wat je dan geeft het word al snel iets bijzonders. Ik denk dat we allemaal op een leuke avond kunnen terug kijken.

Stiekem ben ik wel trots op jullie hoor!

 

Deel deze blog: