iets moeten kunnen of iets willen leren?

iets moeten kunnen of iets willen leren?

december 13, 2018 2 Door kimthorst

Laatst besloot ik om weer te gaan schilderen. Was al best een tijd terug. Ik heb het ‘gecreatief’ een tijd bewust aan de kant gezet. Ik moest het perfect kunnen, en het lukte niet vaak naar mijn zin. Het werd heel opsessief en ik kon er geen plezier meer in vinden. Juist stres lokte het uit. Maar ik begon dus weer, om te kijken of ik er nu weer anders mee om kan gaan. Ik zat het in mijn hoofd helemaal uit te denken. Ik ga iets legendarisch maken zodat ik er weer plezier in krijg en ik het weer vaker kan doen. Dan kan ik weer trots zijn op wat ik maak. Ik ging naar de verf winkel en besloot dure olieverf te kopen. Daar werd me natuurlijk nog wat zooi aangesmeerd (en ik ben daar gevoelig voor..), dusja, ook dat kocht ik. Ik moet investeren in mezelf, stelde ik mezelf gerust. Met duurdere spullen kan ik nog beter presteren.

Een groot doek (ja die van de sinterklaasserprize:p) stond me aan te staren. Ik staarde terug, vastbesloten die leegte om te zetten in iets indrukwekkends. Iets dat je niet snel vergeet. Mijn meesterwerk. Ik ga dat maken, wat het het allemaal waard zal laten zijn. Het eindwerk van een periode struggelen en ploeteren. Daar gaatie dan. Ik zet wat vegen op het doek. Het concept, het idee, zit al in mijn hoofd. Het resultaat zal nu spontaan uit mijn handen stromen. Het voelt goed. Grote vegen.

De tijd gaat voor bij. De vegen worden vlakken. Vlakken worden vlekken. Trots maakt plaats voor vernedering. Het plezier maakt plaats voor stres en boosheid. *$%Q@ waarom kan ik dit niet! Ik MOET dit kunnen. Maar ik kan het (weer) niet zoals ik had gehoopt. Het was compleet mislukt. Niet alleen zonde van de dure verf, ook een beetje zonde van mijn optimisme.

‘Kim ik wil dat je dit artiekel leest’ mijn moeder keek van een afstandje met mijn gepijns mee. ‘Nee ik ben bezig’ was licht geërgerd mijn antwoord. Mijn lieve mama weet maar al te goed wat ik nodig heb. ‘Oke, dan lees ik het wel voor’. Voor ik daarop kon reageren begon ze al: Een verhaal waar het verschil beschreven stond tussen iets moeten kunnen (herkenbaar), en iets willen leren kunnen. Zo’n simpel verhaal, zo logisch. Je verliest je plezier als je iets moet kunnen. Het draait dan alleen om perfectie, prestatie, resultaat. En het moment dat het is gelukt voel maar heel even goed, want je moest het sowieso kunnen. No big deal, toch? Iets willen leren is een veel sterkere instelling. Het betekend nog niet kunnen, in ieder geval nog niet zoals je zou willen. Maar dit is oke, want je bent bereid om verbetering te zoeken. Je bent gedreven en enthausiast, en het belangrijkst: je staat open voor mislukking. Het gaat niet om in een keer iets perfects neer te zetten, maar om het proces waar in je verbetering kan opmerken. Het is het proces waarop je de nadruk legt ipv het eindwerk. Je haalt hier uiteraard veel meer voldoening uit. Je kan iets wat je eerst niet hebt gekunt, en moeite voor hebt moeten doen om te leren. Nu heb je echt iets gepresteerd om trots op te zijn.

Ik bedacht me hoe dom ik het van mezelf vind, dat dit niet meer mijn manier van werken aan kunst is. Al lange tijd niet meer. Ik moest het namelijk kunnen. Al het nieuwe waar ik aan begon, dat verwachtte ik altijd van mezelf. Ooit wilde ik het leren kunnen. En dat was de tijd dat ik ook onwijs kon genieten van gecreatief. Zelfs van de dingen die fout gingen want dat waren de leukste lessen. Ik wist dit al. Dit is wat iedereen altijd zegt: Geniet van het moment en proces, laat het eind resultaat komen zoals het komt. Maar dit komt niet zomaar meer binnen. Ik hoor mensen het wel zeggen maar ik versta ze nauwelijks. Nu even wel. Ik denk er nu steeds aan terug. Het gaat niet alleen om het schilderij maar met veel zaken in mijn leven. In de levens van velen. Als we toch weer konden focussen op het proces, ipv het resultaat, dat zou echt voor veel mensen de sleutel zijn naar een gezond en gelukkig leven. We zijn zo druk bezig met wat we over de jaren neer moeten zetten dat we niet meer zien dat HET LEVEN ondertussen gaande is. Pas achteraf herkennen we het leven dat aan ons voorbij ging. En dan kunnen we alleen even balen en de zelfde patronen vervolgens herhalen. We kennen de theorie wel, maar vergeten ons daar bewust van te zijn. Dus bij deze een reminder: Geniet van het proces, (ook als je lelijke schilderijen aan het maken bent). Het resultaat is niet altijd waar het om moet draaien.

____________________________________________________________________________________________________________________________________

Wat mijn schilderij betreft: ik heb er wel van geleerd. Ik weet nu dat ik met olieverf wat anders moet omgaan. Ik heb besloten om nog wel verder te gaan met de ‘prachtge’ vlekken. Maar ik zie het nu als oefen materiaal. Athans.. ik ga mijn best doen om het zo te zien. Ik wil er plezier in hebben, en ik wil het ondertussen wel leren. Volgende keer zet ik lekker muziek op, ga ik er op mijn gemak bij zitten en verwacht ik er niet te veel van. Grappig hoeveel stres je kan krijgen bij het maken van een schilderij over het thema ‘rust en ontspanning’…

Dit is mijn trotse mislukking tot zo ver:

Ik ben bezig met het thema ontsnappen naar ontspanning. Het worden wolkachtige vormen die rust moeten uitstralen (niet echt het geval). In de wolkachtige vormen plaats ik naderhand kleine poppetjes om het een ruimtelijk gevoel te geven. Het moet grootsheid uitstralen. Dat is iets wat voor mij rust defineerd. Vrijheid. Als ik langs een enorm weiland loop krijg ik ook altijd de neiging om er door heen te rennen en die vrijheid te ervaren. Grootsheid is dus van belang. Het moet lichtheid uitstralen. Dit is nu nog een erg donker geval helaas.. Stomme olie verf haha. Tip: begin eerst met de lichte vlakken en later pas de donkere vlakken. Daar ben ik nu wel achter. Ik wil dit super graag leren. Ik ben benieuwd of er nog iets van te maken valt. Ik ga er in iedergeval niet te veel druk meer achter proberen te zetten. Hopelijk vind ik in het maakproces rust en ontspanning, dan zou ik het werk toch nog geslaagd kunnen noemen. 🙂

 

Deel deze blog: