Schilderij: project escape

Schilderij: project escape

december 21, 2018 2 Door kimthorst

schilderij, uit vorige post

Om nog even terug te komen op mijn vorige post: Mijn schilderij is af, wat ik er van vind dat doet er niet toe. Hij is er. Het werken met olieverf is niet iets dat ik veel vaker doe. Het blijft uitdaging, maar een volgend werk is al onderweg. Het pakte tot nu toe niet echt uit zoals ik hoopte. Het schilderij ziet er een beetje drijgend uit, ik hoopte eigenleijk op rust..  Ik heb ondertussen een aardige serie gemaakt over het onderwerp escape. Ik ben er nog niet op uitgeverfd. Nog even het serietje compleet maken. Ik ben er al lange tijd mee bezig. Het begon al een half jaar terug, met mieren. Mieren? Ja, mieren.

Ik weet het nog goed, ik zat in het gras met een schetsboekje met uiteenlopende ideeën en concepten voor kunst. Ik zat hier erg in de knoop met mezelf. Om meerdere redenen. Ik kwam niet uit mijn gedachten, het was chaos in mijn hoofd. En toen was hij daar: het miertje. Huppelend over mijn voet. Niets vermoeddend dat hij voet had gezet op een wezen dat duizenden keren groter was dan hij. Nee, hij liep gewoon op alles dat onder zijn 6 pottjes zat. Alles onder zijn poten was grond. Meer was het niet. Zo simpel. Een mier maakt zo weinig onderscheid, hij plakt geen definities op alles wat hij ziet. Geen betekenissen aan elk afzonderlijk object, met daar om heen nog zoveel theorieen, gevoelens, labels.. Zijn wereld is grond, en andere mieren. Meer is er niet.

ik werd jaloers op die mier. Zo simpel als hij de wereld kon zien, ik wou dat ik dat kon. Even alles er laten zijn als grond. Grond en mede mensen. Meer, heel even, niet.. Ik wilde mijn wereld zo simpel kunnen zien als die mieren. Ik probeerde te tekenen wat zij zagen. Alleen de omgeving zonder definities, en mede mieren.

 De bedoeling was om die rust af te beelden op papier.

 De tekeningen waren alleen erg krabbelig en totaal niet rustgevend.

 Druk en chaotisch zelfs.. Net als de warboel in mijn hoofd. Toch wilde ik die rust van die mieren hoe dan ook vertalen op papier. Gewoon om maar tegen die chaos in te gaan. Tegelijkertijd stimuleerde het de chaos. Ik kreeg het niet uit mijn hoofd. Na besluit om dit idee te laten varen, kwam ik er steeds maar op terug. Loslaten kon ik niet. kwam steeds meer verstrikt in mijn gedachten. Dit werkt niet, dit concept. Ik kan niet die rust van die mieren weergeven. Maar het moet! het moest en zal gebeuren! Ik wilde het niet opgeven om weer opzoek te gaan naar iets nieuws, al werkte dit van geen kanten voor mijn gevoel. Eigenwijs dat ik ben ging ik toch door.

De concepten werden ingewikkelder en drukte in mijn hoofd steeg, ipv dat de mieren mij rust gaven (wat de bedoeling was). Ik zal jullie de details besparen om hoofdpijn te voorkomen. Het komt er in iedergeval op neer dat ik lang bezig ben geweest met deze tekeningetjes. Veel uitgeprobeerd, na gedacht, verscheurt. Uiteindelijk vond ik iets anders dat mij ook rust gaf door er naar te kijken. Kijken.. ik kon er eindeloos in dwalen: Wolken. Niets meer dan waterdamp, dat in de lucht blijft hangen, maar het zag er altijd anders uit. Eindeloze varriatie in vorm, lichtval, grootsheid. Imens grote wolkenvelden gaven me de drang om te rennen. Heel lang en ver te rennen door een wit velt richting de zon. Omringt door kussens dus vallen zal geen zeer doen. Het warme licht valt als een deken over de wolken heen. Daar wil ik zijn, dacht ik dan. Een wereld van wolken om even te ontsnappen.  Een landschap waar alles bestaad uit waterdamp, net zoals onze wereld voor mieren allleen bestaat uit “grond”.

escape

Ik besloot dat verlangen af te beelden. Vanuit de mier-tekeningen, focuste ik me alleen op “grond”(in dit geval wolk) en mede mensen. Het groepsgevoel vond ik fijn. Wat ik bij de mieren ook zag, ze zijn nooit alleen. Ik maakte wolkenlandschappen, waarin poppetjes dwaalden om rust te vinden. Vanuit mijn tekenstoel dwaalde ik stiekem mee. Ik maakte ladders, als een soort brug tussen deze drukke uitdagende wereld, en een simpele wereld om naar te ontsnappen als het hier even te veel word. Poppetjes die met z’n allen richting het licht lopen, of die in een kleiner gezelschap even tot rust kwamen.

Het concept was niet legendarisch en ingewikkeld. Het was zo simpel. Het zijn wat surrealistische beelden, die ontsnapt zijn uit mijn fantasie. Na mate ik me meer en meer over gaf aan, dat dit het nou eenmaal was, voelde ik in het maken van de schilderijen ook meer rust. Hoe meer ik los liet dat ik iets fantastisch moest maken hoe fijner het werken ging. Het zijn geen geniale werken, maar dat hoeft het ook niet. Het is oefen materiaal en dit is een reeks aan werken waar ik meer van heb geleerd dan ik had gehoopt. Het heeft me HEEL veel hoofdpijn bezorgd, om op zo iets simpels uit te komen. Ik vind het fijn om er mee bezig te zijn. En nee, helemaal los kan ik het nog niet laten dat het de wereldgeschiedenis nooit gaat halen, maar ik merk wel hoe meer ik het MOET kunnen, hoe meer het me blokkeerd. Ik wil het wel graag leren kunnen. Kijken hoever ik kom. Maar er daar ook ‘oke’ mee zijn. Het grappige is, als ik kijk naar de werken die ik nu heb gemaakt, is dat hoe meer ik het idee accepteerde en ik meer rust in mijn koppie kreeg, hoe meer rust de werken ook uit konden stralen. (Tenzij Kim heet en je voor het eerst met olieverf werkt, dan krijg je die rust nog steeds niet op dat doek geperst)

Ik heb inmiddels al een aardige reeks over de ontsnapping naar de wolken gemaakt. Ik ben er voorlopig ook nog niet klaar mee. Ik vind het, in tegenstelling tot een tijd terug, wel lekker om er mee bezig te zijn. Met name nu het niet meer van mezelf moet. De weestand is er af, en het kan nu stromen. Lekkere bezigheid voor mezelf. Goede oefening. En heel leerzaam proces.

 

Reeks volgen?

http://kimterhorst.nl/recenteprojecten.html

 

Deel deze blog: