de roadtrip

de roadtrip

augustus 3, 2019 4 Door kimthorst

Wat is het toch heerlijk als je even niets nuttigs KUNT doen. In het begin voelt het misschien belastend. Fout, oneerlijk.. Je bedenkt alles wat je in deze tijd, dat je zit te genieten, had kunnen afmaken. Maar naar mate je gaat beseffen dat je niet anders kunt, dan je er aan over te geven, verandert het in een soort fris briesje in je gezicht. Je kunt niets nuttigs meer doen, in een auto richting de middle of nowhere in Italië.

Ik ben met mijn beste vriend samen gaan roadtrippen deze zomer. We zijn inmiddels al een week terug, en ik kan terug kijken op een ontspannende mooie vakantie waar ik veel heb gezien. We reden door Belgie, Luxenburg, Duitsland, Oostenrijk en Italie. Ik heb zelf een onwijs grote liefde voor bergen dus Kim was helemaal in d’r element. Ik nam mij daarom voor om zo veel mogelijk te tekenen, om dit gevoel nuttig te besteden. Maar daar kwam ik bijna niet aan toe. Ik had het te druk. Te druk met genieten. Ik heb wel veel foto’s gemaakt, maar dat ging zeker niet ten kostte van de herinneringen die ik heb gemaakt. Het is ook leuk dat ik niet alleen weg geweest ben. Waar ik mijn grenzen vond (ik ben bang in het donker) ging mijn reisgenoot er net een beetje overheen zodat we uiteindelijk meer konden zien als dat ik alleen had kunnen zien. We waren savonds bij een waterval in het bos. Het begon donker te worden en ik zei dat ik graag terug wilde. ‘Nog heeel even’ zei mijn reisgenoot. En na een aantal minuten kwamen er vuurvliegjes te voorschein. Iets dat ik nog nooit had gezien en zoo bijzonder vond. De sterrenhemel was oneindig helder. De melkweg was zichtbaar, en ik had geen spijt. Ik was niet eens echt bang in het donker op dat moment. Zonde dat je zo’n sterrenhemel in Nederland al niet meer kunt zien. Het is hier te licht om de melkweg zo te zien als daar. Maar dat maakt hem ook wel extra bijzonder.

Onderweg naar het zuiden hebben we leuke mensen leren kennen. Een avond in Italie zijn we naar een watertje gegaan, met 2 Duitse meiden (die hun tent naast die van ons op de camping hadden gezet), en zij zongen Duitse liedjes voor ons op de hukelele. Als je de rest van je leven een lach op je gezicht wilt hebben doe dan het volgende: Koop een hukelele. Daar komt absurt vrolijk geluid uit. Het klotsende water, de na gloeiende tegels op de grond waar wij op zaten, het gezoem van muggen in je oor…. Ja die avond hebben die venijnige vampiertjes ons wel helemaal lek gestoken.. (53 muggenbulten!!) Maar dat was de avond waard.

Tot aan Venetie zijn we gereisd. Toen zijn we de weg terug weer op gegaan. Auto rijden is voor mij ontsnappen aan alles. Ik heb gezocht naar wat het precies is. De snelheid. Er kan niets nuttigs. Er kan genoeg onnuttigs. Genieten doe ik er. Rijden is zo ontspannend. Tenzij je bergje op moet klimmen met de auto.. Nouja, het was heel dubbel haha. Het was het mooiste uitzicht dat ik denk ik in mijn leven heb gezien in de Alpen tussen/ op de bergen. Maar we klommen met de auto dus een berg op omhoog. De touristenroutte die de camping baas ons had toe gewezen (‘only for the cool people’ had hij gezecht, en wij voelden ons natuurlijk aangesproken). Deze routte had ook de engste haarspeltbochten en de stijlste weggetjes dat ik in mijn leven heb gezien. Ik kneep hem wel hoor. Boven in de bergen lag nog sneeuw. Wat schapen, wat koeien. Als ik een volgend leven mag uitkiezen word ik ook een koe die daar leeft. Prachtig.

Nu ben ik een weekje thuis. Morgen vertrek in richting de Ardennen met mijn moeder en broertje. Ik vind het zo heerlijk om op weg te zijn. Reizen is verslavend, zelfs als je niet zo ver weg gaat. Maar het triggerd wel. Ik ga volgend jaar verder (athans, we gaan het proberen he). Meer zien, nieuwe dingen zien. En in de tussentijd houd ik mijn ogen open in het nu. In het hier. Want ik weet dat ik het hier ook goed heb.  🙂

Deel deze blog: