Isa power

Isa power

november 9, 2019 12 Door kimthorst

Vandaag kreeg ik een meetlint in mijn handen geduwd. Jawel, van nota bene iemand die mij zou helpen met mijn idiote controle gedrag van mijn eetstoornis… Die geef je dan toch geen meetlint, denk je. Isabelle Plasmeijer koos hier toch voor, in haar programma Isa power.  Dit is een door Isabelle georganiseerde bijeenkomst, waar zei dus werkt met mensen met een eetstoornis. Daar lag het meetlint in mijn handen. Het kwam nog nooit zo hard binnen..

Dit keer was het geen meetlint om mijn omvang te meten. Deze keer was het een metafoor voor mijn leven. Het papieren lint mochten we bij het cijfer 81 afscheuren. Er van uit gaande dat een mens tegenwoordig gemiddeld 81 jaar word (en we niet morgen al dood op de stoep liggen). 0 tot 81. Hierna scheurden we het lint aan de andere kant af op onze leeftijd. In mijn geval 21. Dus wat houden we over? 21 tot 81. Dat is 60 jaar. 60 jaar had ik in mijn handen. Een leven waar in nog zo veel mogelijk is. Mijn leven had ik in mijn handen, en aan mij werd de vraag gesteld wat ik er mee ging doen. Elk jaar dat ik er nog af mag scheuren komt niet meer terug. Alle tijd die ik afgescheurd heb, komt ook niet meer terug. Tijd die ik heb verspild aan een eetstoornis. Hoe veel, van het lint ga ik nog verspillen. Hoe veel ‘leven’ valt er nog te redden?

Het programma van Isa power had, voor mij, vele eye-openers, waar dit er een van was. Ik ben met mijn moeder naar Haarlem gegaan voor deze meeting. Een boost-meeting voor de strijd tegen eetstoornissen. En het was de moeite zeker waard. Ik zou het anderen aanraden, want ik heb naast motivatie ook goede inzichten gekregen waar ik zeker mee verder kan. Ik hoop dat mensen dit lezen, die wellicht ook vast zijn gelopen in hun eetstoornis, en denken: ” goh, misschien is dit ook wel iets voor mij.” Zeker proberen! Want weetje, al het beetje positiviteit dat je KUNT krijgen, in het herstel proces van een eetstoornis, moet je grijpen. Alle kleine beetjes kunnen groooote veranderingen in gang zetten. Je moet niet denken dat je er waarschijnlijk toch niet genoeg uit kan halen. Je moet eens dingen proberen. Aangaan. Eens zien wat er gebeurd, welk balletje er gaat rollen. En wie weet, kom je net dat gene tegen dat jou toch verder helpt in je herstel. Herstel gun ik iedereen. En ook mijzelf.

Een paar mooie inzichten wil ik graag delen. Hopelijk hebben meer mensen er nog iets aan.

Ten eerste is het een feit dat we doorzetters zijn. Veel mensen met een eetstoornis hebben doorzettingsvermogen, en kunnen het

zichzelf bijzonder moeilijk maken. Niet altijd goed, maaaar die kracht kan je natuurlijk wel voor goede dingen inzetten. Het is je focus net verleggen op iets anders. En dan moet je eens zien wat JIJ voor elkaar kan krijgen. Met die kracht die je altijd al in je had. Alleen verkeerd gebruikte. Je focus verleggen is deel van het jezelf anders identificeren. Je identiteit ontlenen mensen vaak aan : Wat ik HEB, wat ik DOE, mijn REPUTATIE, of, ja.. wat ik EET(of niet eet). Die eetstoornis is een manier om je te identificeren maar dit is een hele destructieve. En dit geeft je niet een leven waar jij op terug wilt kijken als je oud bent. De andere manieren om je te identificeren, zijn dingen die mensen van je af kunnen pakken. Ze zijn wankel. En dat is oké, maar daar moet je je bewust van zijn. Je moet uitkijken met deze dingen want als er een grote verandering in je leven gebeurd, loop je het risico te voelen dat je jezelf kwijt raakt. Zoek dus je identiteit NOG dichter in jou. Waar wordt jij gelukkig van? Wat zijn jou normen en waarden? Vraag jezelf af wat jij echt wilt met je leven. Dat ben jij. En zonder eeststoornis heb je tijd en energie over om je te richten op dingen die er voor jou echt doe doen. Kijk eens als je durft door te zetten, waar tot jij instaat bent. 

Falen is ook prima, zei Isabella. Dromen laten uitkomen is niet eens altijd nodig. Als je maar wel dromen HEBT om na te jagen. Dromen is zo belangrijk. Ga niet puur voor resultaat, maar kijk naar de meters die je maakt. Je ontwikkelingsproces. Haal daar voldoening uit. 

Denk aan je hersentjes. Die lieve hersentjes hebben ook energie nodig. Zo niet? Dan gaan ze in de spaarstand, komen er geen gelukshormoontjes meer vrij en dat kan leiden tot depressief  worden! Dat willen we niet! We willen toch gelukkig zijn? Vetten zijn belangrijk voor je hersentjes dus gun ze dit ook. Zie je lichaam als tempel. Jou huisje waarin je je tijd op aarde in mag doorbrengen. Maak het bewoonbaar, hou het stabiel. Zorg goed voor jezelf.

Denk ook aan je velen overtuigingen die je jezelf hebt aangeleerd over de jaren. Er zijn genoeg negatieve gedachten over jezelf. Je geloofd ze. Maar jij hebt de keuze, wat WIL ik geloven? Je kan jezelf namelijk ook nieuwe overtuigingen aanleren. Denk eens goed na over wat je wilt geloven over jezelf. Ga niet vragen ‘kan ik wel..?’ Maar ga vragen “Hoe kan ik…?” Denk in mogelijkheden. Het is echt een kwestie van jezelf in een nieuw perspectief plaatsen. Je gedachten observeren, en als je door hebt dat ze negatief worden, ingrijpen! Zet er nieuwe overtuigingen tegen over. Voor mijn part dus overtuigingen die je nog niet helemaal geloofd, maar spreek op jezelf in, en GA het geloven. Oefenen oefenen oefenen. Je gaat hier zeker baat bij hebben, maar je moet het echt automatisme laten worden. Laat die positieve gedachten opkomen en duw die negatieve gedachten weg. Geef ze  dan ook meteen nog maar een trap na! 

Verder heb ik ook weer naar boven gehaald waar ik het voor doe: Ik wil kunnen reizen, energie hebben om ook plezier te kunnen beleven. Leven ipv alleen te overleven. Ik wil energie hebben om te leren en te groeien als persoon. Om andere mensen ook te kunnen helpen. Ik wil kunnen genieten, zonder me daarna schuldig te hoeven voelen. En elke dag, neem ik me nu voor, om mezelf de vraag te gaan stellen: Wat moet ik loslaten om daar te komen waar ik wil staan. Wat moet ik nu beginnen om daar te komen waar ik wil staan. Doelen voor ogen, en gaan! 

 

 

En vergeet niet, informatie lezen op deze blog kan helpen, maar het is nog effectiever om het door een betrokken spreker aangeleverd te krijgen. Isabelle praat goed op je in. Ze motiveert je vanuit haar tenen. En dat maakt een groot verschil.

Dusss..

Wat ga jij doen met het meetlint in je handen? Hoe besteed jij de jaren die je nog over hebt? Ik ga nu kiezen voor leven. Doe jij mee?

Deel deze blog: