expositie: a new way to escape

expositie: a new way to escape

januari 28, 2020 1 Door kimthorst

 

 

Het is weer zover: Kim gaaat exposeren. In de bibliotheek Vannu, te Roosendaal, zal vanaf 7 maart mijn werk tentoon gesteld worden in de hal. Het is werk van een project waar ik ongeveer 2,5 jaar aan bezig ben geweest. Allemaal werken die ik over die tijd heb verzameld over 1 onderwerp: escape. Waar anderen een toevlucht vinden in een bak popcorn, vond ik mijn ‘escape’ in het maken van deze werken OVER mijn zoektocht naar een manier om te vluchten. Jaja, das ingewikkelder dan die bak popcorn. Maar het hielp. Uiteindelijk merkte ik dat vluchten draait om perspectieven tegen je leven. En mensen kunnen leren om die perspectieven te veranderen als dat nodig is. Waar de bak opcorn op is, zal het perspectief nog even blijven 😉

Nix tegen popcorn hoor…

Tenzij er nog van die pitjes inzitten..

DUS: Expositie:

In het kort. De inspiratie voor deze series begon allemaal bij het observeren van mieren. Omdat ik dacht dat hun belevenis wel heeel simpel is. Op dat moment was ik daar heel jaloers op. Bijna geen besef, alleen voor de mede mieren en de grond waar ze op staan. Dat wilde ik ook wel. Ik tekende hun wereld, abstracte werkjes die bestonden uit lijnen en puntjes. Ik hoopte dat het tekenen mij voldoening gaf. Maar dat was niet. Ik zat op een punt in mijn leven dat ik veeeel te veel nadacht over alles wat ik deed. Alles moest een perfecte reden hebben. En de mierentekeningen hadden dat niet. Het voelde oneerlijk om me te verplaatsen in de mieren, want ik ben een mens. Ik HEB nou een maal meer besef. Ik zocht verder naar die ‘escape’.

Ik ben zo’n dromer die altijd naar de wolken kijkt, en daar helemaal in op kan gaan. Ken je dat? Nou ik deed dat dus weer. Ik dacht wat nou als ik als mens gewoon ontsnap naar die wolken. Ik neem de meest dierbare medemensen mee, net als de mieren. Ik tekende ladders, en schilderde wolken met kleine poppetjes er in. Heel klein, zodat dat grootse gevoel het overnam.

Weeer ontevreden na een tijd. Want die wolken, daar kun je niet in lopen. Terug naar de aarde dan maar. Ik keek om me heen. Mijn leven. En hierna kwamen de tekeningen over het veranderen van mijn leefwereld. Tenminste, hoe ik kijk naar mijn leefwereld. Elke situatie kun je anders aan voelen, elke realiteit is om te buigen in een aangenamere variant. Ik tekende abstracte situaties, die ik kantelde, omdraaide, om er op een nieuwe manier naar te kijken. Weer plaatste ik kleine poppetjes. De kleine poppetjes maakte het mogelijk om de situatie te kunnen vertragen. Vertragen, opgaan in dat ene moment, en ook te kunnen genieten. Dit waren mijn laatste werken over ‘escape’ omdat het eindelijk goed voelde om de werken te maken.

 

Nu ik wat nuchterder op de werken terug kan kijken, vind ik dat ze allemaal recht hebben om er te hangen. Allemaal hebben ze bijgedragen aan een proces.

Komen kijken? Dat kan! Je kunt gewoon naar binnen stappen. Het hangt er tot 27 maart.

poppetjes in de wolken

Deel deze blog: