Wandel alleen

Wandel alleen

april 4, 2020 3 Door kimthorst

Elukke keer opnieuw overkomt mij dit. en ik denk dat velen dit herkennen: Ik raak in de haast. In een soort alcohol-loos tunneleffectje als kijk op mijn leven. Ik zie minder, ik ben gefocuster, productiever: Best goed…?.. Maar ik ben ook gestrester en minder bewust. Voller van in mijn hoofd. En toch een leeg gevoel. Steeds op deze momenten weet ik niet goed wat ik mis. Ik weet dat ik iets moet veranderen maar ik kan er niet goed bij wat. Grappig genoeg, ik vind het toch altijd weer terug wat ik dan zocht. Het begint met een wandeling na een lange tijd, eindelijk weer alleen met mezelf. Hier groeit dan weer opnieuw het besef, dat ik DIT al heel lang nodig had.

Alleen met mezelf. Muziek in, of juist stilte. Met maakt niet uit, want met beiden kan ik prima mediteren. Ik trek mezelf weer uit dat tunneleffect. Even weer in contact met het leven. Ik adem diep in, en voel voor het eerst sinds tijden weer de frisse lucht naar binnen stromen. Zachte wind op mijn huid. Ik hoor de geluiden om me heen. Voel de rust weer naar binnen keren. Ik denk na over mijn leven. Ik reflecteer. Voel eindelijk weer wijsheid terugkomen die was ondergesneeuwd door.. ja door wat. Door prestatiedrang, door de druk die een mens word opgelegd. Door alles eigenlijk.
Ik zie weer groen in een versteende wereld. En ik voel de herkenning van mijn vorige dipje, die op deze manier tot een einde kwam. Dit heeft een mens eens in de zo veel tijd nodig.

Een lange inspirerende wandeling. En dan ben je verdwaald. Oeps.

Ja ik schreef dit tijdens het wandelen. Ik was zo fanatiek tijdens het wandelen dat ik niet oplette. Tis goed gekomen geen zorgen. Ik heb de weg naar mijn laptop terug gevonden en heb de notieties uitgetypt met spelfouten en al.
Misschien was dit nog wel het beste aan de wandeling. Ik nam de tijd. Ik had vandaag geen strak schema, maar de tijd om te verdwalen. Om langs een weg te lopen waar ik nog nooit was geweest. Tijd om me even helemaal te laten leiden door mijn nieuwschierigheid…

Nou, conclussie: Fijn gewandeld dus. Ik neem me uiteraard weer voor om dit vaker te doen. Een end lopen in mijn eentje. Zou je eigenlijk een wekenlijks iets van moeten maken. In de corona-tijden zou het bijna dagelijks moeten lukken, dus voor nu daar maar gebruik van maken wat mij betreft. Maar ook straks, als we het normale leven weer oppakken wil ik dit volhouden. Want joh, wat kan een mens hier rustig van worden.

Deel deze blog: