Das pech, blogje weg!

Das pech, blogje weg!

december 22, 2020 2 Door kimthorst



Nou, ik dacht laat ik al mijn motivatie weer eens bij elkaar rapen en een nieuwe blog schrijven.  Is immers weer even geleden. Na een uur rammen op mijn toetsenbord klik ik op opslaan want ja, zonde als het ineens weg is. Wat denk je? Is het ineens weg! Zonde.

Geïrriteerd start ik mijn laptop opnieuw op, in de hoop dat hij medelijden met me krijgt en de tekst weer tevoorschijn tovert. Maar dat gunt een computer mij vaak niet…Vandaag ook niet. Mijn laptop lijkt af en toe meer de genieten van de frons op mijn voorhoofd dan van mijn lach. Oke: de blog is weg. Een enorme lap tekst weg. Erg? UHM, JA. Erg?  ja. Echt erg? J… Even stil. Oke, Nee. Got to be honest, de irritatie ligt hoog. Maar is het nu nog nodig, die irritatie? Ik heb een dik uur verspilt. En ik heb absoluut geen zin om die lap tekst opnieuw te gaan schrijven, hell no. Maar is het erg? Ik heb me net wel een uur vermaakt, dat pakt die laptop mij niet meer af. Ik was ook best tevreden met mijn tekst (nu kan ik dat openlijk zeggen want de tekst zal nu nooit meer gepubliceerd worden hahah) . Het resultaat van de tekst, heeft de laptop wel afgepakt. En ja, dat gevoel van vermaak, dat IS nu ook weg … Maar dát doe ik zelf. Die frons op mijn voorhoofd is niet iets dat die computer op mijn voorhoofd heeft geprogrammeerd ofzo, het is ook niet zo dat de geest van mijn overleden lap tekst die frons in mijn voorhoofd boetseert.

Ik doe het zelf.

Ik verzet me tegen het feit dat mijn werk weg is en dat ik niets in mijn vermogen kan doen om precies DIE tekst terug te krijgen. Ik sta toe dat mijn brein dit genoeg reden vind om een frons in mijn voorhoofd te creëren en om vervolgens geërgerd door het huis te gaan lopen. Ten minste… Ik KÁN mijn brein dat toestaan en het is ook verdomde verleidelijk om dat nu te gaan doen.

Het is niet de gebeurtenis zelf, maar de mate waarin we ons er tegen verzetten, dat ons een rot gevoel geeft.  Als ik me er nu, per direct, volledig bij neer leg dat het is zo als het is, dan heb ik NU bij deze, geen probleem meer. Opgelost! (Ik heb nu natuurlijk het geluk dat dit niet mijn essay was voor mijn minor. Dan was het een ander verhaal en zou ik toch mezelf er toch huilend toe dwingen om hem opnieuw te schijven. BUT hé, that’s not the case!)

Werkte dat altijd maar zo makkelijk..

Dit is een simpel voorbeeldje dat waarschijnlijk iedereen wel herkent. Even een kwestie van je er over heen zetten. Dat doen sommigen makkelijker dan anderen, en zeker de situatie maakt het makkelijker om je verzet los te laten, maar iedereen kan dit wel. En dit kan je ook bewust oefenen. Doen Boeddhisten ook al  jaren. Als je net als hen, het het in je op kunt brengen om dankbaar te zijn voor de situatie die je uitdaagde om geduldig te zijn, dan blijft er weinig meer over om écht heel erg van te balen. Dat is al een verlichting op zich toch? Het is super chill als je wat flexibeler in het leven staat! Op bepaalde momenten heb je de situatie zelf niet in controle, maar je hebt wel de controle op hoe je dit jou dag gaat laten beïnvloedden, wat uiteraard nog veel belangrijker is. Ik vond het toch mooi om dit voorbeeld, van mijn verwijderde blog, even te benoemen. Want natuurlijk geld dit ‘verzet los laten’ voor veel, veeeel situaties. Bijvoorbeeld een ($*@@1!0Q #$%) lock down (no offence Rutte) die we allemaal spuug beu zijn… Ja, over die frustraties ging mijn vorrige blogje dus, die nu verdwenen is… Misschien maar goed ook, het woord corona hebben we al genoeg aan moeten horen. Ik ga niet opnieuw een inspirerend verhaal schrijven over quarantaines en hoe we daar weer levend  uit kunnen komen. Maar laat ik dan in dit nieuwe blogje nog wel even de moeite nemen, om je dít mee te geven: In moeilijke tijden kan je in ieder geval proberen de kléine ongemakken loslaten. Als je het niet nodig hebt, laat het gewicht dan los. Het is voor velen echt een onzekere tijd, een eenzame tijd, een tijd waar je onmacht ervaart. Ik kan de situatie niet voor je veranderen. Sorry about that. Maar ik hoop dat je de tools in jezelf vind om toch de omstandigheden te kunnen verlichten. Verzet loslaten is soms echt het moeilijkste wat een mens kan doen. Maar al kun je dit voor even, dan kom je eventjes jezelf weer terug in het nu. En hier, in dat Nu, leef je. Nu maakt niets uit. Nu Adem je. Kan je kalm zijn. Nu kan/mag je accepteren wat je voelt, wat je denkt. Nu is er geen verzet. Als je het nu kan accepteren, op dit moment, ga dan na dat je NU zo veel hebt om dankbaar voor te zijn. Dat je kunt zien, voelen met je handen, ruiken, proeven. Misschien heb je ook lieve mensen om je heen. Een dak boven je hoofd. Dat allemaal heb je NU! (hoop ik .. maar anders kun je vast andere dingen bedenken) Én wat je altijd hebt, of in ieder geval kan oproepen, is het ‘besef dat je NU alles mag loslaten’. Dat besef mag je er altijd even bij halen als het je te veel word. In elke situatie kun je het eventjes bewust worden van NU. Nu mag je voelen zonder verzet, je hoofd stil maken zonder iets te moeten, jezelf opladen zonder schuldgevoel. Een mindfull hoofd is sterker, gefocuster. Je kunt jezelf herpakken, en dan…

Dan schrijf je een blog, over hoe je een gefaalde blog kunt loslaten. (Ongeacht of het een excuus was zodat de tekst toch niet voor niets verwijderd is, haha…)

Hopelijk slaat hij hem nu toch wel op… anders ga ik maar weer tekenen.