art,  dankbaarheid,  lifestyle

Dankje- Dolf

We hielden i.v.m. de coronamaatregelen deze meeting online. Ik vraag Dolf waar hij dankbaarheid terugziet in de afgelopen jaren van zijn leven. Dolf legt zijn dankbare gevoel uit. 

“Het is iets waar ik momenteel veel mee bezig ben. Ik verdiep me in mentale gezondheid. En dat heeft ook wel een bepaalde reden, onder andere een burn-out. Die heeft mij in bepaalde zin positief veranderd.”

Het klinkt gek, maar hij zou het zware proces waar hij doorheen moest bijna een ander aanraden. 

 “Je komt toch weer met beide benen op de grond, om vanuit daar weer verder te gaan kijken. Het is heel leerzaam en maakt je uiteindelijk sterker.” 

Maar of Dolf nou echt kan zeggen dat hij zijn burn-out dankbaar is, gaat misschien net een stap te ver… 

Op dit moment heeft hij geen last meer van zijn burn-out en daar is hij wél dankbaar voor. Hij spreekt lovend over de scan-coach, die hem hielp. Deze werkt als volgt: je krijgt een soort koptelefoon op, waar een heel algoritme achter zit, die heel je lichaam door leest. 

“Je moet jezelf zien als een soort ui, daar zitten allerlei lagen op, en je moet die er een voor een afhalen om bij de kern te komen. Dat doet dat apparaat eigenlijk voor je. Bij elke sessie, komt er een nieuw thema naar voren, waar je mee aan de slag gaat. Tot je bij die kern komt. ”

Dit was een waardevol instrument, toen Dolf en zijn omgeving zich geen raad meer wisten met zijn gevoel.  

“Heel mijn omgeving zat van: wat is er nou toch, vertel het maar gewoon. Maar ik wist het zelf oprecht niet. Mijn ouders, die al ervaring hadden met scan coaching, raadde het mij aan.”

De coach bood handvaten om, om te gaan met de moeilijkheden, die uit de scan naar voren kwamen. Hij gaf aan dat er een balans moest zijn tussen jouw lichaam en geest, die bij Dolf uit balans was. Daarom voelde hij zich zo rot. Die problemen, die de scan naar boven brengt, zitten soms diep onder water. Dolf vertelt me dat dingen bij hem zo diep teruggingen naar een verleden, dat hij soms de werking van de scan coach wantrouwde. Maar na confrontatie met bepaalde vragen of scenario’s, zag Dolf in dat de scan weldegelijk klopte. 

“Dan herinner je ineens iets waar zijn verhaal in terugkomt.”

Hij is nog altijd verwonderd over ´het kunnen´ van een scan-coach programma. 

“Het is een soort magie. Je komt daar binnen, je kent die man (de begeleidende coach) niet, je doet zo’n scan en vervolgens gaat hij tegen je praten alsof hij je hele leven al op de achtergrond meekeek…”

Dolf werkt nog steeds aan het behouden van zijn balans. Een blijvend proces, dat ik zie als het spel van het leven. Wat voor tools die je hebt aangeleerd, gebruik je nu nog? Vraag ik hem.

Dolfs schaduwpatroon – Artwork door Kim ter Horst

“Wat ik van de geleerde tools nu het meeste nog gebruik, is dat ik mijn eigen kernwaarden opschrijf. Dus ik vraag mezelf: als alles nu wegvalt, waar krijg ik dan nog energie van? Ik schrijf een aantal woorden op. Bijvoorbeeld humor, ondernemen, avontuur en nog wat dingen. Deze woordenlijst is voor nu en de komende tijd, tot je situatie verandert, een soort checklist. Vervolgens komt er iets op je pad en kun je voor jezelf checken of je er energie van krijgt voor deze situatie. Dan kun je er bewust wel of niet voor kiezen. Dit is heel helpend voor als je het moeilijk vindt om je eigen keuzes te maken. Uiteindelijk ben ik uit huis gegaan en merk ik veel meer rust. Dat ik nu op mezelf woon, een plek voor mij heb, mijn plek bij mijn ouders heb en ik heb plek voor mijn vrienden, doet me erg goed.”

Wel een hele spiegel voor jezelf, lijkt me: Je denkt na vierentwintig jaar met jezelf te leven, dat je jezelf wel kent. Maar wanneer je ineens vastloopt, blijk je een heel stuk van jezelf uit het oog te zijn verloren. Dat begon bij Dolf merkbaar te worden na zijn reis naar Amerika. Hiervoor had hij nooit kunnen bedenken, dat het leven zó tegen kon zitten. 

“Ik denk niet dat ik er zelf uit had kunnen komen. Daarom ben ik zo blij dat ik naar die scan coach kon. Je krijgt eindelijk antwoord op je vragen waar je al zó lang tegen aanloopt.” 

Op dit moment voelt Dolf zich sterk genoeg om zich overeind te kunnen houden.  Zo startte hij vorig jaar een groot project voor zijn werk en kocht een appartement dat nog verbouwd moest worden en was ineens de hele week druk bezig. Het vraagde erg veel van hem. Maar het was een klus die hij wilde klaren, omdat hij eerst een tijd in de put heeft gezeten en nu weer dingen voor elkaar wilde krijgen. En dat lukte hem! Nu probeert hij dan ook echt trots te zijn op waar hij staat. 

“Ik sta nu hier en ik probeer daar ook van te genieten. Ook sta ik bij dankbaarheid stil, voor wat er is gebeurd. Dat wil ik ook meer gaan doen.” 

Het lijkt volgens Dolf wel iets te zijn van deze generatie: alles moet zo snel. 

“Het lijkt nooit genoeg te zijn, voor ons. Dat zag ik bij mijzelf ook. Ik dacht: oh we zijn hier, maar ik wil eigenlijk al veel verder zijn. Eigenlijk slaat het nergens op hoe je altijd denkt: hoe kan het nóg beter? Dan spreek ik mezelf tegen: maar Dolf, JE HEBT AL EEN EIGEN PLEKJE GECREËERD BINNEN EEN JAAR!” 

Vroeger was Dolf al bescheiden en zo komt hij nu ook over. Maar wel is hij zich nu weldegelijk BEWUST van wat hij heeft. Hij waardeert zijn eigen plek gewoon enorm. Als je altijd leeft in de toekomst, heb je niets om vast te grijpen, stem ik met hem in. De toekomst heb je niet, die is niet zeker. Het “nu” is alles dat je hebt. Dolf staat bewuster in het nu.

“Ik heb hier een balkonnetje, waar je ook wel een stukje in de verte kan kijken. En in mijn hoofd vertel ik mezelf om hier even van te genieten. Ik herinner mezelf om goed in en uit te ademen. Ik heb ook een meditatie app, al ben ik daar nog wel een leek in.” 

Ineens herinner ik me dat ik als kind, dat ik zo lekker stil kon zitten, voor me uit starend. Mijn kinderbrein filosofeerde er dan oplos. Heerlijk. Maar naarmate ik ouder werd, vulde ik elke pauze of stilte op, met nieuwe prikkels, al was het met mijn telefoon. Je hebt zo nooit meer de ruimte om naar binnen te gaan in jezelf. 

“Ja. Soms scrol je maar uit verveling. Je mobiel is heel handig, maar er worden je continu zoveel prikkels toegestuurd… Dan ben je ineens heel veel tijd kwijt met op je telefoon zitten. Ik heb de keuze voor mezelf gemaakt om te Facebook verwijderen.” 

 Het is een momentopname, maar wat is op dit moment in je leven hetgeen, waar je het aller meeste dankbaar voor bent? Vraag ik. Dolf denkt diep na.

“Waar ik nu heel dankbaar voor ben is mijn eigen plek. Hier komen ook vaak vrienden over de vloer. We houden ons wel aan coronaregels hoor, haha. Daarom word ik pas om 12 uur wakker… Het is gewoon gezellig ondanks de maatregelen en de avondklok. Ik voel me vrij en ik hoef nergens rekening mee te houden.” 

Je staat niet heel snel stil bij je thuissituatie als die goed is, volgens Dolf. Die is zo normaal, dat je niet beter weet. Pas als jij bij wijze van spreken bij de buren over de schutting kijkt, zie je ineens dat een goede gezinssamenstelling niet zo vanzelfsprekend is. Dat je misschien wel echt in je handjes mag wrijven. 

“Vanuit mijn opvoeding heb ik de waarde van oprechtheid ook meegekregen. We zeiden altijd al alles wat we vonden, niet omdat iemand dat wel of niet van ons verwacht. Ik zeg wat ik denk, of dat nou tegen een vriend of een vreemde is.”

Dolf vertelt, dat hij zijn vrienden goed kan helpen, een spiegel voor te houden. Een ego kan een mens behoorlijk in de weg zitten. Het ego, dat in ieder mens zit. Maar soms zie je hem niet goed en heb je soms iemand anders nodig, die van een afstandje naar de situaties kijkt, waar je je in bevind. Dolf is er ook van bewust dat hij zelf ook hulp kan gebruiken van anderen. 

“Ik lijk op mijn vader… Het zit misschien wel in het karakter van ‘de waterman’, om alles zelf te willen oplossen. Maar soms heb je het nodig om van een ander hulp te vragen. Anders duurt het misschien nog langer om dingen op te lossen.”

Dolf denkt dat ´gelukkig zijn´ zonder dankbaarheid in iemands leven, wel mogelijk kan zijn. Dit zal verschillen per individu. De taal van gelukkig zijn, is ook voor iedereen verschillend. 

“Voor mij helpt dankbaarheid daar in ieder geval wel bij, omdat ik dan stil ga staan bij geluk. Dan komt het besef en daar ligt bij mij wel de uitdaging. Als je een snapchat krijg na een gekke avond, dan kan je daar ook weer om lachen en denken: dat zijn toch mooie dingen. Met dankbaarheid wordt zo´n gelukmoment als het ware tastbaar, dan kan je het waarderen.” 

Ik zeg hem: ik vind het wel mooi dat je zegt: ‘Ik ben nog altijd zoekende, ik ben niet op een eindstation ‘, maar je kan jezelf ondertussen wel als dankbaar persoon beschrijven. 

“Ja dat zeker wel, ik vind mezelf al veel sterker dan eerst. Ik vind dat ik ook best trots op mijzelf mag zijn. Als je mezelf een jaar daarvoor had gezien en met nu vergelijkt, dan ben ik een compleet ander persoon. Veel bewuster en sterker. Wel zeker nog zoekende. Soms is het zo omdat je zo bewust bent en opmerkt dat je je kut voelt, dat je het zelfs nog harder voelt dan dat je het anders had gevoeld. Het lijkt alsof ik voor die periode van de burn-out daar nooit tegenaan liep.”

Nee, want waarschijnlijk heb je alles onbewust allemaal aan de kant geschoven, waarna de bom barstte. 

“Ja, dat is het wel. Daarvoor was ik me er nooit bewust van, daarom komt het nu heftiger binnen.” 

Ik denk dat het belangrijk is om inderdaad stil te staan bij dingen die je lastig vindt, al sta je er liever niet bij stil. Om iets te verwerken heeft het ruimte nodig om je er rot over te voelen.  

“Ja, dat is ook prima. Als je je een avond minder voelt, is er gelukkig morgen weer een dag en kan dit anders zijn. Als je niet lekker in je vel zit is het soms ook oké om niet te weten hoe dat kwam. Soms weet je het even niet en dat hoort er ook gewoon bij.” 

Gewoon maar even kut voelen, haha. Dat kan opluchten, zeg ik. Daar doet Dolf nog een schepje bovenop: 

“Die burn-out is een stuk in je leven waar je van leert. Ik ben nog vrij jong. Ik denk als je er dan sterker uitkomt, dan heb je daar nog heel je leven profijt van.” 

Leuk is uiteraard wat anders. Het is ook eng om jezelf te verliezen. 

“Zo erg als ik mij voelde, daar kan je niet bij, als jij dat zelf niet ervaren hebt. Ik was heel mijn gevoel kwijt, mijn kompas.” 

Als je je kompas weer kwijt zou raken, heb je nu het vertrouwen dat het kompas ook wel weer terugkomt?

“Nou, het is gewoon fijn dat het kompas terug is, maar het is ook wel aangepast. Het is een nieuw kompas. Dat bewustzijn is heel anders. Misschien wel een mooie metafoor, mijn kompas heeft nu een aantal functies erbij: meer ‘stilstaan bij’ en wat meer ‘genieten van’. Het is bijna een dashboard geworden, haha.” 

Haha nou, hou hem nu goed vast!

Ik vraag Dolf om een schaduwpatroon te maken van zijn leven, met alle donkere ervaringen en alle lichte. De periode tot de burn-out is in de vorm van een soort hartslag. Het gaat wat op en neer, maar wel heel positief. De reis naar Amerika is heel licht. “Nee, dat was gewoon witter dat wit” Maar daarna valt hij in het donker. Het is kort, maar diep. Hoe Dolf uit het dal komt, is al vroeg in het begin erg euforisch. Het is erg licht, al beseft hij dat hij er nog niet is. Hij is nog aan het opkrabbelen, en dit gaat met vallen en opstaan. Met licht en donkerdere stukjes, al zijn ze niet meer zo donker als het grote dal. 

“Ik had geen ander leven willen leven. Voor iedereen is het een zoektocht, ik ben heel blij waar ik geboren ben en waar ik nu sta. Ik ben blij dat ik nu kan zoeken en er later profijt van kan hebben. Maar er is altijd ruimte voor enige verbetering.”

“Iedereen is anders, iedereen zit anders in elkaar. Je kan iemand iets meegeven, iedereen kan je wat vertellen, maar uiteindelijk ben jij degene, die het moet doen en verantwoordelijk is voor jezelf. En hoe beter je jezelf kent, hoe makkelijker dat gaat worden.” – Dolf

Zonder scan coach aan de slag met jezelf? Een mooi alternatief is het gloed nieuwe boek, dat vandaag bij ons op de boekenplank staat: Ontwerp je ontwikkeling coach jezelf-boek: Minder stress en betere keuzes vanuit je eigen krachtbasis van Marianne Meijers werk je als jong professional aan zelfontwikkeling, waar je écht wat aan hebt. Meijers toont een frisse aanpak, waar ze verschillende oefeningen deelt, over het maken van belangrijke keuzes en het omgaan met spanningen.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Translate »
Follow by Email
Instagram