art,  dankbaarheid,  lifestyle

Dankje – Laura

Laura is een studente, die bewogen jaren achter de rug heeft. Ik blik met haar terug op een heftige tijd:

Het derde jaar van haar studie verliep nog volgens plan. Maar het leven besloot van Laura’s verdere verwachtingen af te wijken. Tegenslag na tegenslag kwamen op haar pad, waardoor Laura noodgedwongen een stap terug moest zetten. De opleiding zette ze stil en had op gegeven moment al haar energie nodig, om zichzelf staande te houden. Terwijl al haar energie verdween in het oplossen van haar eigen problemen, kwam daar afgelopen jaar plots nog iets bij: Het ziekbed van haar vader. Laura nam de zorg op zich, tot zijn overlijden. Het was een snel heftig ziekbed. Er komt pas nu echt tijd om te rouwen. Eindelijk mogen de dingen landen.

Ik zit tegenover Laura in haar kamer en reageer op Laura’s verhaal: Je zegt er is nu eindelijk die tijd voor het rouwen. Dat lijkt me een heftig hoofdstuk waar je je in bevind. Toch heb je gereageerd op mijn oproep over dankbaarheid?

Laura legt uit:

“Ja, juist dat komt nu bij mij naar boven. Er waren de afgelopen twee jaar veel omstandigheden, die ook heel veel energie vroegen van mijn omgeving. Dit leidde er toe, dat mensen zich echt naar mij hebben bewezen. En sommigen ook niet. Maar ik ben echt heel dankbaar voor de mensen die wel een stapje naar voren hebben gezet. Dat is het grootste geluk dat er is, dat je andere mensen om je heen hebt die betrokken zijn met je leven.”

Was dat besef er altijd al? vraag ik.

“Hmm, dat besef was er altijd al wel. Ik liet mezelf altijd al bewust kijken naar wat je wél hebt, in plaats van wat je niet hebt, maar ik had nooit gedacht dat het gevoel zo sterk kon zijn. Dat onvoorwaardelijke, van de mensen die voor je klaar staan. Dat kun je je van tevoren niet voorstellen, dat het zó belangrijk kan zijn. Dat moet blijken.”

En dat is gebleken.

Als ik vraag naar datgene waar Laura het meest dankbaar voor is in dit huidige moment, hoeft ze niet lang na te denken:

“De vrienden die er nog steeds zijn, na de sleur van alles. Ik heb ook wel eens de angst dat dingen tijdelijk zijn, maar dit is iets dat mij het gevoel geeft dat sommige dingen voor altijd zijn.”

Laura deelt haar besef dat groei in pijn schuilt. Maar of je bepaalde dingen ook wíl meemaken… De pijn zit er. Ik zie hem, tegenover mij in de kamer. En die is nog vers.

Laura’s schaduwpatroon – Artwork door Kim ter Horst

Ik en Laura gaan in gesprek over het ge-‘wat-als’: Wat als dingen anders waren gelopen? Een verleidelijke vraag die in de mens neigt op te komen, tijdens moeilijke, onverwachtse of ingrijpende gebeurtenissen.

“Dat wat-als-gevoel… Ja, mijn vader is nooit behandelbaar geweest, maar al eerder was hij wel naar de dokter gegaan voor klachten die gerelateerd waren aan de slokdarmkanker. Alleen was destijds nog niet de link gelegd, met dit ziektebeeld. Tuurlijk ga je dan ook denken, wat als hij tóen al behandeld was geweest? Maar je weet daar nooit de uitkomst van. Het is een extreem voorbeeld van ‘wat -als’, maar in dit geval gaat het om leven en dood.”

Moeilijke gebeurtenissen waren al bekend terrein voor Laura. Vroeger, in haar jonge jaren, voelde ze al vaak alertheid, voor wat er mogelijk komen zal. Maar juist daardoor beleefde ze de rust intenser, als deze was wedergekeerd.

“Het versterkte wel hoe goed rust kan voelen.”

Kan een mens écht gelukkig zijn, zonder dankbaarheid? Vraag ik Laura.

“Ik denk dat sommigen wel gelukkig kunnen zijn, zonder dankbaarheid. Maar ik denk dat dit wel verschilt per mens. Ik vraag me wel af of je dan toch niet dingen voor lief neemt. Maar ieders behoeften zijn natuurlijk ook anders. Sommigen hebben meer behoeften aan vrienden. En anderen hebben meer behoeften aan materialisme.”

Ik vraag Laura na een tijdje: Om nog even terug te gaan naar je vader, is er iets in jullie relatie waar je specifiek dankbaar voor bent?

“Ik ben heel erg dankbaar dát ik een vader heb gekend. Hij was niet mijn biologische vader, maar hij is wel mijn vader geweest. En dat ervaar ik echt als een cadeautje. En ook hoe die relatie in elkaar stak. Ik ben heel dankbaar dat ik in die laatste periode bij hem inwoonde, want ik heb daar heel veel van geleerd. Heel veel over onze relatie, maar ook over mijzelf, in die periode. Want toen ging het al niet goed, maar ik hecht er waarde aan om gepast je ‘eigen shit’ even opzij te zetten. En ik ben er heel dankbaar voor, dat mij dat wel gelukt is in die tijd.”

What doesn’t kill you makes you stronger… Zeggen ze dan. Maar dat ‘stronger worden’ gaat mooi wel in háár tempo, die ze bewust de tijd geeft die het nodig heeft. Daarbij ontvangt ze nog altijd de niet te missen steun uit haar omgeving.

“Er zit een heel groot verschil tussen mensen die niets laten horen in zo’n tijd, of mensen die zeggen: ik weet niet wat ik voor je kan doen, maar als ik iets kan doen laat het me weten.” Want ik kan me voorstellen dat als je ooit in een situatie niet weet hoe je kan reageren, dat je eigenlijk ook heel weinig hulp kan bieden. Maar ik vind het wel belangrijk dat je het dan uitspreekt. Het kleinste gebaar telt. Die zijn groter dan je denkt.”

Laura had al veel sh*t op haar rug, waar ze lang niet bij stil heeft kunnen staan door alle hectiek. Nu lijkt de tijd daar te zijn, om zich weer tot haar eigen sh*t te kunnen keren en dat te verwerken.

Laura merkt dat haar eigen perspectief enorm veranderd is.

Ik ben blij om weer te studeren, maar het is niet helemaal meer hetzelfde. Ik vond het zelfs moeilijk om weer student te zijn. Het heeft niet meer de druk die het ooit had. Er zijn nu andere dingen belangrijker in het leven.”

Er verschijnt een glimlach op Laura’s gezicht.

“Zo ben ik bijvoorbeeld nu getrouwd! En dat heeft een hele bijzondere reden. Want de vriendin waarmee ik trouwde, heeft geprobeerd om uit het leven te stappen. Ik heb die tijd ook heel erg vastgezeten met de vraag: wat kan ik voor haar doen? Er is erg veel gebeurd in die periode, maar uiteindelijk was het enige wat ik wilde, dat zij beloofde dat ze voor de toekomst zal kiezen. Dus toen heb ik haar symbolisch ten huwelijk gevraagd, zodat ze zou beloven dat ze voor de toekomst samen kiest. Dat is voor mij ook wel een bijzonder liefdes verhaal, ondanks dat we dus geen koppel zijn.”

Een vriendschappelijk huwelijk, een half jaar voor het overlijden van haar vader: Waar Laura een waardevol persoon bij zich heeft kunnen houden, heeft ze vlak daarna een ander moeten loslaten. De vriendin die ze trouwde, kwam zelf net uit een diepe put, om vervolgens dan weer dag en nacht bij Laura en haar vader te zijn.

We bespreken hoe vriendschappen ons ook helpen om van onszelf te kunnen houden.

“Als je ziet dat je vrienden er in alle weersomstandigheden voor je zijn, dan ga je ook denken, misschien ben ik het dan ook wel waard. En dat helpt me ook enorm om, zelfs wat ik bestempel als slecht aan mezelf, er dan te laten zijn.”

Er ontstaat, volgens haar, wel een grote kloof tussen de mensen die ze kende en de mensen die haar hebben zien veranderen. Deze kennen haar nu door en door. Ik vraag me af of Laura zichzelf nu beter kent dan vroeger.

“Nou, ik denk dat dit stuk van mij er altijd al wel inzat, maar dat ik er te makkelijk over dacht. Ik neem mezelf nu een stuk serieuzer.”

Heeft het serieuzer nemen van jezelf invloed op hoe je jou leven vergelijkt, met andermans levens?

“Ik heb geleerd dat ik me niet kán vergelijken met anderen. Ik ben ook geen jaloers iemand. Ik denk nooit : oh ik wil wat jij hebt, zodat jij het niet meer hebt. Maar ik voelde wel af en toe dat er iets ontbrak dat ik ook wilde. Ik zie nu meer in, dat als mensen iets hebben dat ik niet heb, dat ik dan snap, oh maar dat aspect kan voor mij op een andere manier zichtbaar zijn. ”

Laura is eerlijk over het huidige leven:

“De pieken zijn hoog, maar de dalen zijn ook diep. Dat is soms heel erg moeilijk. Soms komt de gedachte: hoe kan het leven ooit weer onbezorgd zijn. Maar aan de andere kant… Het brengt je ook veel. Het gaat dan wel erg om bewust de goede dingen te zien. En deze willen zien. Ik train mezelf om niet te vergeten om naar goede dingen te kijken. ”

Iets dat op sommige dagen veel lastiger is om te doen. Dat ontkent ze niet. Maar zo staat ze er nu in. Dat is waar de tijd haar heeft gebracht.

Het leven heeft zo veel tinten, dat is echt niet zwart-wit, volgens Laura. Die vele tinten zien we terug in de schaduw tekening van Laura’s leven. Comfortabelere momenten/perioden uit haar leven staan even voor lichtere tinten. De oncomfortabelere momenten, of de pijn die Laura bij bleef, zijn zwart of donkerderder gekleurd. Als Laura’s leven een schaduwpatroon was, zag deze er voor haar zó uit:

Laura tekende zelf haar schaduwpatroon, die haar het contrast in haar leven weergeeft. Ze begint bij het tekenen met donker. Niet omdat ze die vroegere levensjaren echt als donker heeft ervaren, maar omdat ze nu beseft dat nu haar betere jaren komen. Voor Laura is haar kern niet donker, maar duidelijk is dat de buitenkant licht moet zijn. Want dat richt zich op de toekomst.

Het is mooi om te zien hoe Laura haar leven, echt als iets waardevols beschouwd. Iets om dankbaar voor te mogen zijn, ondanks dat ze nu niet in het felle licht staat. Ik kijk naar de tekening. Het contrast maakt het geheel tot een uniek kunstwerk.

Ik vraag Laura: Voor dit geheel, het donker en het licht, hoe dankbaar kan jij zijn voor dit leven, in zijn geheel?

“Ik zit nu heel hoog… Ik denk dat ik nooit zo dankbaar ben geweest, dan ik nu ben. Ik ben heel dankbaar voor gezondheid en dat ik hier ben. Rust na alle hectiek. Maar als ik daar naar kijk, ben ik heel dankbaar voor hoe alles me gevormd heeft tot wie ik nu ben. Want ik ben heel tevreden met hoe ik nu in het leven sta. En wie ik zelf ben. Ik ben óok degene die zelf een aandeel heeft in die goede vriendschappen.”

Aan het einde van ons gesprek voegt ze er nog sterk aan toe:

“Het leven is onzeker. Het is niet iedereen gegeven om een toekomst te hebben. ”

Iets wat voor ons beiden het dankbare gevoel oproept.

“Ik vind het belangrijk om te weten dat het groeien tijd kost. Het daar achter komen, geeft ook rust voor de toekomst. Vanaf dit punt zal ik nog meer groeien. Over een tijdje sta ik dus weer nóg steviger in mijn schoenen.” – Laura

Vandaag op de boekenplank: Het leven liefhebben door acceptatie. Zowel online te lezen als te verkrijgen als paper back. Zocht je altijd al naar een bemoedigend boekje, die je je ogen doet openen voor iedere waardevolle minuut in het leven? Tekort schieten is een bekend begrip bij veel mensen. Bij de kleinste fout die we maken, gaan alarmbellen rinkelen, vliegt de zelfkritiek omhoog, veroordelen we onszelf (onterecht?). Tijd voor zelfaanvaarding. Zit jezelf niet langer onnodig in de weg, maar wordt vriendjes met jezelf! Je zit tenslotte nog je hele leven met jezelf op gescheept… Tara Brach beschrijft eerlijk en open hoe zij vriendjes werd met zichzelf. Ze deelt o.a verhalen, meditaties, en gedichten, om de lezer te raken, te overtuigen en te motiveren om hun leven te leven, in plaats van het uit te zitten.

One Comment

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Translate »
Follow by Email
Instagram