dankbaarheid,  lifestyle

Vroege start in de rust

Vroeg in de ochtend. Ik kijk omhoog.

In een zee van azuur blauw is vaag de afnemende maan te zien. In de zee aan land verschijnt hier en daar een schuimkop. De zee trekt terug.

Loslaten.

Mijn voeten aarden in het warme zand. Stilte. Stilte op het strand van de Brouwersdam. Stilte waarin ik even terug denk, waar een traan me ontglipt, een die ik weg zucht om vervolgens weer in het nu aan te komen. Een Dankbare lach drukt pijn naar de achtergrond. Een lach die de stand van mijn gezicht overneemt. Een dankbare lach voor hen die ik heb mogen kennen. Voor hen die er nog zijn. Voor dat ik er zelf nog altijd ben. Een lach op mijn gezicht, die mijn binnenkant eerlijk en zonder vertroebeling weerspiegelt. tevreden.

De rups in het zand zit ook in zijn flow en doet een dansje. De zee ruist en zingt een liedje. De horizon vervaagd en schildert een plaatje.

De horizon vervaagd.

Ik weet niet waar het stopt. Ik weet niet hoe ver ik kom, ik weet alleen hoe ver ik kwam. De voet sporen staan achter mij in het zand. Je zult ze niet eeuwig kunnen zien, maar ikzelf wel. Die voetsporen maakte mij, vormde mij, vervoerden mij naar hier. Deze plek. Op het strand. In dit moment. En het is perfect met alles wat er nog niet perfect is en nooit zal worden. Het is perfect, zolang ik even niet hoef te denken en oordelen. Precies zoals het moet zijn. Ik doe mijn ogen dicht wanneer ik diep in en uit adem. Ik voel frisse lucht mijn lijf binnen stromen en weer verlaten. De maan is verdampt in het blauw. In het oneindig weids blauw.

Ik loop verder het strand op waar slechts enkele mensen in de verte te zien zijn. Wanneer velen nu pas opstaan, ontwaakte ik al even terug. Wakker, in deze slapende wereld. Niet langer slaapwandelend, zoals hen die niet wakker durven te worden. Hen die niet wakker kúnnen worden.

Hen die vandaag niet meer mogen opstaan.

Een blessing. Ik mag wakker zijn, écht wakker zijn vandaag. Een vroege start in deze rust. Rust om straks weer te combineren met leven, connectie, het bloeien, het bruisen.

Nu nog even in rust.

Ik zet mijn lippen aan een fles water en voel de frisse substantie in mij naar beneden glijden. Ik voel wind de haartjes op mijn arm strelen. Ik voel de grootsheid, de wijsheid. Ik voel de omgeving. Ik voel de zon, ik voel de verdampte maan. Ik voel connectie op een leeg stand. Ik voel me heel groot. En dan zo bijzonder klein.

Bijzonder.

Een stipje mens, in het nu, hier, op dit puntje aarde, onbewust in een enorme een zee van sterren, in een oneindig groot stelsel, dat altijd beweegt en mij in de toevalligheid, hier, nu, deed ontstaan. Mij bewust deed ervaren, wat waarde inhoud. Hier op deze waardevolle plek. In een waardevol lichaam, waar ik zo veel van houd wanneer ik stop met denken en begin te voelen. Begin te weten.

Ik neem deze ochtend mee. De ochtend is nu bezitloos van mij.

Vooral tijd. Deze ochtend ontging mij niet. Geen moment van deze ochtend. Ik stond volledig aan, ik absorbeerde leven en de ervaring als een spons. Deze ochtend zit in mij.

Voor altijd. Dat is rijk, want dit vind je niet terug bij de troep die ik achterlaat als ik dood ben. Dit neem ik mee op reis, als een kompas.

Ik hoop dat jij ook een goedwerkend kompas vond. Dat je nu precies daar bent waar je thuis hoort. En zo niet, dat je dan mag genieten van de weg er naar toe.

Artwork door Kim ter Horst

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Translate »
Follow by Email
Instagram