lifestyle,  reizen

Bergen-liefde

Kleine stukjes uit mijn dagboek: ode aan de bergen in Zuid-Frankrijk.

De bergen. Dat is de reden dat ik door Zuid-Frankrijk ben gaan reizen. Nou, oke ik had nog wel andere redenen, maar bergen… Dat trekt me. Altijd. Ik houd onderweg tijdens het reizen een dagboekje bij. Ik had eerder verwacht dat ik het ‘lege’ schriftje ergens aan het einde van de reis nog eens zou tegenkomen, bij het in en uitpakken van mijn backpack en zou denken ‘ohja.. die had ik ook nog mee’. Maar ik heb er tot nu toe, steady, ELKE dag in geschreven. Nou, zeg gerust MOETEN SCHRIJVEN, want ik kreeg zo veel indrukken en details mee, die ik niet wilde vergeten en die ik nog wil delen. Zo gaan veel bladzijden dan ook over, je raad het al: Bergen.

Zo schreef ik al op de heen weg in de bus:

“Ik probeer te begrijpen waarom ik altijd net niet moet huilen van bergen. Waarom dat ze er zo magisch uitzien. Ik heb verschillende redenen bedacht. Het ‘ver-kunnen-kijken’ geeft me altijd een vrij gevoel, zeker als je drukke behuizing gewend bent, in je eigen woon- en leefomgeving. Maar ook het idee dat zo’n berg, en zeker een afgebrokkelde berg waar plantjes opnieuw hun thuis in vinden, volledig door de hand van de natuur is gemaakt. En vooral is het, denk ik, dat je dingen ziet, grote dingen, zoals een enorme boom, een huis, een rots, etc, op zo’n danige afstand, dat die grote dingen ineens tot niets gemaakt worden, als onderdeel van iets nóg groters.

Een zee van bomen, huizen, rotsen. Alle ideeën van ‘wat je als groot hebt aangeleerd’, worden in perspectief op de proef gesteld en gemaakt tot iets ieniemienie kleins, waar jij als nóg ienieminieër-mensje op afstand naar kijkt. Je wordt even herinnerd aan het feit dat er ruimte ís. Overal. Ook als er zo veel bomen in de weg staan, en als er zo veel zandkorrels de weg versperren, ook als die zandkorrels enorme duinen vormen, en ook als er zo veel mensen zijn, is er vanuit een bepaalde hoek altijd ruimte. We zijn namelijk allemaal opgebouwd uit de zelfde atoompjes, dus als je er maar genoeg afstand van neemt zie je alleen maar ruimte met wat reliëf. Die afstand hoef niet eens ruimtelijk of fysiek te zijn om het zelfde effect te krijgen. Dat heb ik de afgelopen jaar ook écht geleerd. Ruimte kan je creëren.”

Mijn dagtrip naar Foix. 22-sept-21

“Ik heb gister laat op de avond nog de keuze gemaakt om een dagtrip naar Foix met de trein te boeken. Ik twijfelde erg omdat ik nog aan de Raja Yoga-stof moest zitten, vóór mijn training en omdat het wéér extra geld kost. Was het het dan in verhouding waard? Toch moest ik de trein boeken, ik wilde zó graag naar de beregen, dan ga ik er eindstand ook voor. Vroeg in de ochtend stond ik op en vertrok naar het station.

Deze treinrit was zo waar nog magischer dan de rit van Toulouse naar Pamiers. ik kwam aan in Foix, een prachtig, maar echt prachtig klein stadje in de Pyreneeën, met als toppunt een kasteeltje boven op een rots. Het viel me op dat ook hier veel aandacht is voor milieu-preventie. Flyers van cursussen en opruimdagen, insecten hotels, etc. Je ziet het overal. Ik weet dat we die in Nederland (gelukkig) ook veel meer zien tegenwoordig, dus ik ben er niet zeker van of ik deze dingen in Zuid-Frankrijk nou meer uitvergroot, maar het lijkt of ze hier nóg meer geven om de natuur waar we uit voortkomen. Kan ook niet anders, als je bent opgegroeid in een stadje als deze, dacht ik. Kan écht niet anders. Al in de trein naar Foix hing mijn mond op mijn kin, kijkend naar buiten. Maar goed dat de mondkapjes hier nog verplicht zijn, anders zat ik vliegen te vangen. Lopend door Foix werd het alleen maar indrukwekkender. (…)

Bergen zijn zo magisch. Golven van bomen, rotsen, huisjes, sneeuw. het maakt de berg niet uit wat je bent, hij neemt je op in zijn stroming, in zijn ritme, zijn vormen. Een zee van alles wat wij als verschillend kennen, dat samen weer één wordt: een betoverend uitzicht. Ik ga zitten onderaan de rots van het kasteel, voor het entree van de route er naar toe. Ik bekijk de prijzen. Sh*t.. Kost nog eens 11,50 extra. Een nieuwe afweging. Ik heb nu al veel moois gezien, maar ik kan deze dag trip nog duurder maken, en nóg meer bewonderen. Ik neem een hapje eten en denk er rustig over na, in het felle zonnetje. is 11,50 iets waar ik nog wakker van ga liggen? Zou ik niet genieten, straks bovenaan het kasteel? Wat is genieten mij waard? De bergen op de achtergrond fluisteren, ‘doe het maar Kim, we wachten hier wel op je.’ Oké, oké, zeg ik in gedachten terug. Ik kom al.

Ik loop naar binnen naar de balie. ‘studenten 9 euro’ staat op een bordje. Als net-afgestudeerde art-student kan ik hier alleen maar een kans in zien. Ik laat mijn (2-jaar oude) studentenpas zien. “I’m a student from the Netherlands.”

9 Euro’s armer stond ik 20 minuten later (ja, ik liep eerst verkeerd) boven aan de rots, aan de voet van het kasteel. Een onbetaalbare ervaring rijker. (…) Dit, wat ik hier zie, vanaf een kasteeltje op een hoge rots in de Pyreneeën, dat is niet iedereen gegund. Dat is een cadeautje. Zo krijgt iedereen bepaalde cadeautjes. Ik heb hier zowaar 9 euro voor betaald maar dat staat gelijk aan niets. Dit soort cadeautjes zijn niet te vertalen naar geld. Je kan ze niet in verhouding zetten tot iets materieels. De waarde, die we plakken op dat materiële geld, verdampt en alleen de bergen blijven over. Ik beschouw nu op afstand bergen. Iets materieels. Maar het ervaren ervan gaat dieper. De waarde ligt dieper. Het straalt energie uit die speelt met de mijne. Dat is iets dat je in élk hoekje natuur kán ervaren. Maar toch… voor mij persoonlijk, gaat er gewoon niets boven die prachtige bergen:) .”

Foix- OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Eén reactie

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Translate »
Follow by Email
Instagram